Reisverslag december: Zuid-India

Goa, Colva beach, Noord-GoaAnjuna, Mangalore, Mysore, Kochi, Kovalam

Dag  281: 3 december (Goa) 

Vandaag onze  eerste reis per trein  door India. Om 07.00 uur vertrekt de trein naar Goa. Keurig op tijd zijn we op het station, om 06.30, ruim een half uur te vroeg. Nergens voor nodig want de trein komt pas na zeven uur het station binnen gereden. Eerst proberen nog een paar mensen ons af te zetten, de taxichauffeur wil ons extra laten betalen voor de bagage en de porter (die Anouks tas draagt omdat zij dit nog niet mag vanwege de operatie) durft maar liefst 30 rs te vragen. Dit bedrag betaal je normaal voor een tas van 40 kilo en zoveel heeft Anouk echt niet bij. En dan vraagt ie ook nog om een fooi, ohhh, als blikken konden doden. Hij maakt gauw dat hij uit de voeten komt bij Anouk. De trein is een mooie afspiegeling van het Indiase leven. Als we uit het station vertrekken (ruim drie kwartier te laat dus wie durft er nog over de Nederlandse spoorwegen te klagen) komen we langs de achterbuurten van Mumbai. Er loopt een soort afwateringskanaaltje langs maar dit zal binnenkort wel verstopt zitten, mensen zitten er gewoon boven te poepen. En zich niet ervoor schamen dat ondertussen de trein langs komt. In de trein is een pantry die de catering verzorgt. Dat gaat ongeveer als volgt, deze mensen komen gemiddeld elke vijf minuten langs met hetzelfde produkt totdat ze uitverkocht zijn. Zodoende zagen wij een halve dag dezelfde man langskomen met ei sandwich. Daarnaast komen er op elk station plaatselijke verkopers binnen met hun verkoopwaar (van eten tot sloten tot prullaria) en uiteraard de nodige bedelaars. We hebben gelukkig, de trein zit niet overvol en we zien kans ieder een bank te nemen en zelfs wat te slapen in de trein. Totdat een verkoper Anouk wakker maakt met de vraag of ze wat wil drinken. Anouk is een aardige meid maar er is een ding wat je niet moet doen, haar wakker maken in haar slaap. Een hard NO jaagt de verkoper weg en Anouk sukkelt weer in slaap totdat er aan haar teen getrokken wordt. Een bedelaar is de grond aan het poetsen en vraagt daarvoor geld, Anouk schopt hem bijna de trein uit. In sommige situaties in India is je geduld gewoon sneller op als normaal. We vroegen ons af waarom de trein naar Goa ruim 12 uur duurt (ongeveer 700 km) maar we weten nu ook waarom. Om de haverklap stopt de trein om een andere trein te laten passeren (volgens ons is er dan maar een enkel spoor of zo). Pas om 22.00 uur arriveren we in Colva Beach, in het zuiden van Goa. We vinden een kamer in Hotel Vinchy, ook best prijzig voor Goa maar veel hotels zitten vol, het is bijna hoogseizoen.

Hotel Vinchy: 550 rs (incl. badkamer, hotel heeft een zwembad en ligt op 100 meter van het strand)
Eten Goa: 100 rs

Dag 282: Zaterdag 4 december (Colva Beach)

Vandaag is Marcel jarig en Anouk heeft een verrassing voor hem in petto. Om 10.00 uur sluipt Anouk naar beneden en besteld een ontbijt met roomservice. Anouk denkt dat duurt nog wel even en kruipt boven in bed. Marcel wordt ook een dagje ouder en is overal doorheen geslapen. Een kwartier later wordt er al op de deur geklopt. Ons romantisch ontbijt is al klaar! Ahum, verkeerd gedacht dus! Dit is India, beetje overbevolkt, persoonlijke ruimte nooit van gehoord en verjaardagen daar doen we niet aan. Anouk doet de deur open en daar komen ze binnen met een blad met thee en cornflakes. Marcel wordt blij verrast wakker. De ober zegt dat de rest zo komt. We maken nog even melding van het feit dat het douche water koud is. BIG MISTAKE!! Tien minuten later wordt het roerei gebracht en dat mannetje besluit meteen aan de douche te gaan werken. Dus terwijl wij ontbijten is hij gezellig met de douche bezig. Vervolgens komt een ander mannetje toast brengen en die blijft nog even gezellig de andere ontbijtspullen opruimen. We hadden dus inmiddels met zijn vieren een romantisch ontbijt. Toen die weg waren, waren we maar liefst twee minuten alleen. Toen werd de jus de orange gebracht en kwam dat ander mannetje nog even naar de douche kijken. Inmiddels hadden we warm water en een compleet ontbijt. Eindelijk konden we romantisch met zijn tweetjes gaan ontbijten (dachten we), niet dus, er wordt opnieuw geklopt: de rekening. We hebben nog nooit met zoveel mensen tegelijk ontbeten. De rest van de dag brengen we door op het strand. Het is heerlijk rustig, behoorlijk warm (verplicht onder de parasol dus) en gelukkig weinig verkopers. 

Dag 283 & 284: Zondag 5 december & Maandag 6 december (Colva Beach)

Lekker een paar luie dagen op het strand van Goa. Overdag is het maar liefst 35 graden maar ‘s avonds koelt het behoorlijk af. Colva is, in tegenstelling tot Noord-Goa, erg rustig. Er zijn geen nachtclubs of bars maar verder is er alles wat je nodig hebt. De nodige souvenirshops, internetcafe’s en diverse restaurants. Er zitten veel bejaarden Engelsen die hier elk jaar terugkomen, die de sleutel van de wc weten te hangen en alle obers kennen. Erg rustig dus, maar voor ons absoluut geen probleem na het hectische Mumbai. We ontdekken een heerlijk lokaal eettentje, meteen om de hoek bij ons hotel (Vinchy) naast internetcafé Hello Mae. Het internetcafé, de cafetaria en het restaurant wordt gerund door drie broers. Het eten is erg goed, goedkoop en superlekker! Wel ruimschoots op tijd gaan eten, het bereiden van het eten kan soms wel een uur in beslag nemen. We hebben ook een paar keer bij Kentuckee gegeten maar daar begonnen de obers zelfs tijdens het eten gezellig tussen ons in te hangen en te kwebbelen, iets waar wij dus niet op zaten te wachten maar wat die bejaarden Engelsen misschien wel heel gezellig vinden.

Dag 285: Dinsdag 7 december (Noord-Goa)

Na drie dagen strand wordt het toch tijd dat we actief gaan worden. We huren een brommertje en besluiten het noorden van Goa te verkennen, vanuit Colva Beach is dit maar 60 km verderop. Onze eerste stop is Old Goa. In de kerk van Old Goa ligt het lichaam van St. Fransicus Xavier opgebaard. Deze missionaris overleed ergens in 1500 zoveel en nu wil het verhaal dat zijn lichaam niet gebalsemd is maar toch intact is gebleven. Na een paar maanden (toen er al een arm en nog wat onderdelen van zijn lichaam verdwenen waren) besloot men een autopsie uit te voeren en wat bleek, er kwam nog stromend bloed uit het lichaam. Alle reden dus voor de paus om deze meneer heilig te verklaren. Een keer in de 10 jaar wordt het lichaam van Fransicus te voorschijn gehaald en voor het publiek tentoongesteld in Old Goa. En laat dat nu net dit jaar zijn! We zijn echter niet de enige die vandaag gaan kijken, er zijn dranghekken opgesteld en er trekt een bonte verzameling lokale mensen en toeristen voorbij. Vlakbij de kerk wordt je in een rij opgesteld en elke keer mogen er vijftig mensen naar binnen. En hollen die mensen om bij die kerk te komen! Wij snappen er helemaal niks van, die man is al 500 jaar dood en die blijft de komende 500 jaar nog wel dood, maar waarschijnlijk denken zij daar anders over. Het lichaam op zich is een macaber gezicht en echt lang kijken is er niet bij, er moeten nog meer mensen naar binnen dus vlug doorlopen. Buiten de kerk is een hele markt, te vergelijken met een Nederlandse braderie. Aangezien we al snel weer achterna worden gezeten door allerlei verkopers besluiten we deze markt maar te laten voor wat  het is. Vanuit Old Goa rijden we door naar Baga. Nou dachten wij dat de kolonisatie van India door de Engelsen sinds 1947 (dankzij Gandhi’s Quit India campagne) voorbij was, maar niets blijkt minder waar te zijn. Op het strand van Baga ziet het rood (verbrand) en wit (net aangekomen) van de Engelse toeristen. Ze liggen gezellig langs elkaar opgesteld in rijen van vijf en daartussenin staat dan een verdwaalde heilige koe. De kledingcode van India is ook nog niet doorgedrongen tot die Engelsen, in bikini op de motor of met een stringbikini op het strand, en dan vinden ze het zeker nog gek dat die Indiërs hun ogen uitkijken. Nadat we een hapje hebben gegeten in Baga en ons vergaapt hebben aan al die gekke Engelsen rijden we naar Coco Beach, volgens onze reisgids een mooi strand. Helaas is het hier hetzelfde verhaal als in Baga, het ziet er weer rood & wit. En van het strand zelf is niks te zien omdat het zo overvol is, nee, dan kun je beter in het rustige Colva zitten. We keren terug naar Colva om de brommer in te leveren en een broodnodige douche te nemen, we zien namelijk zwart van het vuil.

Brommer: 200 rs p/dag

Dag 286: Woensdag 8 december (Anjuna)

Beroemd door heel Goa is de Anjuna Flea Market, die elke woensdag wordt gehouden. Omdat we nog een houten kont hebben van de brommer gisteren besluiten we dit keer met de bus te gaan. En waarbij je van het slechte wegdek op een brommer nauwelijks last hebt, valt dit in een bus extra op. Regelmatig vliegen we op de achterbank de lucht in omdat er weer wat gaten in de weg zitten. We moeten nog even een flink stuk lopen als we aankomen in Anjuna, bij de busstop staan namelijk een aantal kramen en we denken nog even, is dit alles? Maar 500 meter verderop worden we getrakteerd op wel honderden kramen met allemaal dezelfde spullen. Kussenslopen, dekbedden, houten doosjes en dat in zoveel kramen tegelijk. Bovendien zijn de verkopers nogal opdringerig, ze pakken je arm vast en laten niet meer los. Ook lopen er figuren rond die in je oor kijken, vervolgens met een wattenstaafje er iets uithalen en daar dan 500 rupees voor vragen. Verder heel veel toeristen en nog wat verdwaalde hippies die hier jaren geleden op vakantie kwamen, zijn blijven hangen en nu zelf een kraampje met spullen runnen. Het is weer behoorlijk warm en we zijn die verkopers inmiddels zo beu, dat we ons maar weer op het strand neerzetten. Keurig om 16.00 uur vertrekt de bus weer naar Colva (terwijl we nog een paar toeristen missen, maar 16.00 uur = 16.00 uur).

Busticket Flea market: 125 rs pp

Dag 287: Donderdag 9 december (Mangalore)

Onze volgende stop is Mysore maar dit is vanuit Colva niet zo makkelijk te bereiken. Er is vanuit Goa geen goede treinverbinding naar Mysore en de bus vertrekt vanuit Panaji (Noord-Goa). We ontbijten in Colva en om 14.00 uur pakken we de trein naar Mangalore. In de trein ontmoeten twee Indiase stellen die van alles van ons willen weten, als ze dan ook nog onze reisgids over India mogen lenen kan hun dag helemaal niet meer stuk. Ze willen zelfs met ons op de foto. Anouk vraagt nog 10 rupees maar helaas, daar trappen ze niet in. Als we om 21.00 uur aankomen in Mangalore blijkt er nog dezelfde nacht een bus naar Mysore te gaan en omdat er Mangalore zelf toch niet veel te beleven valt besluiten we maar meteen weer op de bus te stappen. De bus vertrekt om 23.00 uur dus we hebben nog mooi even de tijd om wat te gaan eten voordat we in de bus stappen. Maar zo comfortabel als de trein is in India, zo slecht is de bus. We hebben de hele achterbank voor onszelf maar slapen weinig omdat de bus zo verschrikkelijk schommelt.

Treinticket Mangalore: 75 rs pp
Busticket Mysore: 240 rs pp

Dag 288: Vrijdag 10 december (Mysore)

Om 07.00 uur zijn we in Mysore waar we voor 250 rs een aardig hotel vinden. We zijn bekaf van al het reizen (vooral die busrit was slopend) en we besluiten nog maar even ons bed in te duiken. Om 12.00 uur worden we weer helemaal verkwikt wakker en na een verlaat ontbijt trekken we de stad in. We bezoeken het Maharaja paleis waar Mysore bekend om staat. We krijgen echter geen kans om op ons gemak rond te kijken. Echt heel veel buitenlandse toeristen zijn er op dit moment niet in Mysore en wij vormen dus een makkelijk doelwit voor de lokale bevolking. Iedereen, maar dan ook iedereen wil met ons praten en op de foto. Geen probleem natuurlijk, al krijgen we het nog steeds niet voor mekaar geld te krijgen voor de foto’s. Een hele schoolklas gaat met ons op de foto (deze foto is waarschijnlijk mislukt want al die kinderen staan achterstevoren naar ons te kijken), een excursiegroep, nog wat lokale mensen die een bezoek brengen aan het paleis en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Als we ons eindelijk losgerukt hebben van al die mensen gaan we het paleis binnen. Die Maharaja’s zorgden goed voor zichzelf, het paleis is schitterend van binnen. Rondom het paleis kun je nog kameel- en olifantrijden, maar als we zien hoe hoog die beesten zijn houden we dat maar voor gezien.

Hotel Mysore: 250 rs
Entrée paleis: 20 rs pp

Dag 289: Zaterdag 11 december (Mysore)

We hebben een riskjaw gevonden die ons voor 200 rs (3,5 Euro) de hele omgeving van Mysore wil laten zien. We bezoeken een tempel buiten Mysore en kijken nog even rond bij het beeld van de heilige koe. Helaas is het weer hetzelfde verhaal als gisteren, iedereen wil met ons op de foto. Ook mogen we weer de nodige winkels bezoeken waar ons chauffeur commissie denkt te vangen. Helaas houden wij onze handen op de knip, een sandelwoodbeeld van 700 Euro is ook wel iets boven budget. Leuk is altijd dat ze in zo’n winkel constant achter je aan blijven lopen. We maken er dus een sport van vijf keer rond dezelfde tafel te lopen en die mensen maar braaf volgen. Naast het paleis en de tempels staat Mysore ook bekend om de sandelwoodolie. We gaan dus een kijkje nemen bij zo’n oliemannetje. Die laat ons 20 verschillende soorten olie ruiken en geeft ons een heerlijke hoofdmassage. Na deze massage zit ons kopje zo los dat we nu net zo met ons kopje schudden als die Indiërs. Anouk is kotsmisselijk en blij dat ze weer naar buiten kan, de frisse lucht in. Lekker hoor, al die geurtjes, maar niet 20 door elkaar. Dit mannetje had ook nog een lekkere olie voor droog haar. We begrijpen nu waarom, ons haar voelt aan als of het al twee jaar niet gewassen is. Omdat we Mysore inmiddels wel weer gezien hebben, het is een aardige stad met alles in het centrum op loopafstand, vertrekken we morgen weer. Onze volgende stop is Kochi (Kerala). Er is weer geen treinverbinding en als we informeren naar een privé bus krijgen we het gevoel dat we een beetje opgelicht worden. Vooral als we vragen waarom die bus zo duur is en we een antwoord krijgen over het feit dat de bus de staatsgrens moet overschrijden. Ja, zo lussen we er nog wel een paar. We gaan naar het busstation en kopen voor 75 rs pp een busticket naar Coimbatore. Vanuit Coimbatore pakken we de trein naar Kochi.

Dag 290: zondag 12 december (Kochi)

Met de lokale staatsbus vertrekken we naar Coimbatore. Het verschil met de privé bussen is meteen duidelijk. De bus stelt echt helemaal niks voor en valt bijna uit elkaar. We zitten met zijn tweetjes op een smal bankje en als de bus helemaal vol zit komt er nog gezellig iemand bij zitten. De omgeving is prachtig, ontzettend groen en doet bijna tropisch aan. Wel moeten we door de bergen over een bochtige weg. Voor ons geen probleem maar sommige passagiers hangen uit het raam te kotsen. We passeren piepkleine dorpjes waar de meest indrukwekkende hindoetempels staan. Dat wekt soms wel verbazing op, want die tempels zijn altijd netjes en schoon en goed onderhouden en de mensen wonen soms echt in rampzalige huisjes. Om 13.00 komen we aan in Coimbatore. In deze plaats is niet veel te beleven dus reizen we meteen door naar Kochi, ons einddoel voor vandaag. We pakken dit keer de trein naar Kochi. Weer zijn we de grootste bezienswaardigheid in de trein, iedereen komt een praatje maken. Ook de conducteur, want dit keer heeft Marcel de kaartjes gekocht en in plaats van 2de klas heeft hij zitplaatsen gekocht (de veewagen dus). We betalen nog iets bij en mogen blijven zitten. ’s Avonds om 21.00 uur komen we pas in Kochi aan. We vinden een kamer in hotel Casa Linda, een gloednieuw hotel waar we goed kunnen onderhandelen over de prijs. Mede doordat er een beetje een overkill is aan hotels en home stays in Kochi kun je redelijk onderhandelen hier.

Bus Mysore – Coimbatore: 75 RS pp
Trein Coimbatore – Kochi: 120 RS pp
Hotel Casa Linda: 250 RS (incl. bad)

Dag 291: maandag 13 december (Kochi)

We slapen eerst eens heel lang uit. De reisdagen zijn toch wel heel erg vermoeiend altijd. Niet verwonderlijk ook want het is vaak een heel gezoek naar de juiste trein en/of bus. Regelmatig staan we ook op het verkeerde perron omdat ze het perronnummer op het laatste moment dan weer veranderd hebben. En dat is dus echt niet grappig want overal zijn van die hoge trappen die naar een brug leiden die over de perrons heen lopen. En dan ben je net met je rugzak van 15 kilo honderd treden omhoog geklommen, kom je helemaal bezweet aan op het perron, kun je weer omdraaien want over twee minuten staat de trein om het perron waar je net vandaan komt. Gelukkig zijn de mensen allemaal heel hulpvaardig, al sturen ze je wel 5x naar het verkeerde perron omdat zeggen dat je het niet weet ook een afgang is in de cultuur van India. Kochi is een heel leuk plaatsje met ruime straten, smalle binnendoor weggetjes en heerlijke rustig na de chaos in Mysore. Het is een oude koloniale plaats en de erfenis van o.a. de Nederlanders is nog goed te zien in de diverse bouwstijlen. We brengen een bezoekje aan het Nederlands kerkhof, beetje slecht onderhouden maar wel heel indrukwekkend. Het is echter midden op de dag en ongeveer 35 graden, we besluiten dus al gauw op een terrasje neer te ploffen en vanuit deze hoek Kochi te bezichtigen.

Dag 292: dinsdag 14 december (Kochi)

Omdat het zo drukkend warm is vandaag besluiten we met een Riksjaw de rest van Kochi te gaan bekijken. We gaan naar een hindoetempel, een katholieke kerk en bezoeken het Portugese museum. Er schijnt een stukje verderop ook een hindoeïstisch festival aan de gang te zijn waar onze riksjaw chauffeur ons wel even naar toe wil brengen voor het luttele bedrag van 500 RS (ongeveer acht Euro). Wel een beetje veel voor een ritje van nog geen twintig kilometer. Elke keer als we weer een bezienswaardigheid hebben gezien begint hij in de riksjaw weer te zeuren over het olifantenfestival terwijl wij toch al heel vaak braaf nee, dank je wel, hebben gezegd. Na verloop zijn we het zo beu dat we bij het woord festival al heel hard nee roepen. We bezoeken nog wat commissiewinkels (altijd vaste prik in Azië) en laten ons afzetten bij de Chinese visnetten. Hij vraagt nogmaals of we niet naar het olifantenfestival willen, we zijn maar aangelopen, sommige zijn echt oost-indisch doof. De Chinese visnetten is toch wel een heel spektakel, aan een soort grote takel hebben ze een net hangen van vijf bij vijf meter. Dit laten ze om de paar minuten in het water zakken en met een beetje geluk zwemt er dan net een vis boven het net want na enkele minuten wordt het net alweer uit het water gelicht. En op die manier zien we ze dan met vijf mensen ongeveer twee vissen vangen in een uur. Dat dit werk geen vetpot is, is ons wel duidelijk. ’s Avonds eten we bij een Tibetaans restaurant. Het Indiase eten is absoluut niet slecht, maar we willen gewoon een keer wat anders eten.

Dag 293: woensdag 15 december (Kovalam)

Om 14.00 uur pakken we de trein naar Trivandium. In Trivandium zelf is niet veel te beleven naar ons idee maar het heeft een van de grootste luchthavens in Zuid-India en vanuit hier kun je gemakkelijk naar Sri Lanka vliegen. We hebben namelijk besloten de feestdagen in Sri Lanka door te gaan brengen. Dit stond niet echt op ons verlanglijstje maar nu we er toch vlakbij zijn kunnen we net zo goed even een kijkje gaan nemen. Als we ’s avonds aankomen in Trivandium pakken we een riksjaw naar Kovalam. Dit is een druk bezochte badplaats vlakbij Trivandium en vlakbij de luchthaven. Ons chauffeur weet uiteraard weer een mooi hotel voor ons bij vrienden voor een heel mooi prijsje. Anouk vraagt maar liefst 5x of hij ons niet bij een ander hotel af wil zetten maar (surprise, surprise) dat bestaat niet meer. We betalen de chauffeur en terwijl Marcel bij het hotel wacht gaat Anouk op zoek naar het hotel uit de Lonely Planet. En verhip, het is niet afgebrand en niet bankroet, maar staat nog keurig op de plaats waar we het volgens de Lonely Planet konden vinden. We halen gauw onze bagage op en trekken naar dit hotel. De lokale mannen staan verbaasd over het gedrag van die Europese vrouw en raden Marcel dan ook van harte aan een vrouw uit India te nemen, zijn veel gehoorzamer dan die gekke Europese vrouwen met hun grote mond. Toch is dit wel aan het veranderen want later in de week komen we een echtpaar tegen wat flinke ruzie heeft en hij komt er ook met geen speld tussen.

Trein Kochi – Trivandium: ± 120 RS pp
Hotel: 200 RS (na onderhandelen)

Dag 294: donderdag 16 december (Kovalam)

We informeren bij de toeristenbureau’s in Kovalam naar de prijs van een ticket naar Sri Lanka. 7222 RS (130 Euro) is het goedkoopste retourticket wat we tegen komen. Volgens Marcel kan dit nog goedkoper en we besluiten naar Trivandium te gaan waar we een ticket kopen bij Sri Lankan Airways voor 7200 RS. Met dit idee van Marcel hebben we dus maar liefst 22 RS (30 Eurocent) uitgespaard. Laten we de 200 RS voor de riksjaw naar Trivandium voor het gemak maar even niet mee tellen. Voor meer budgettips kun je altijd bij Marcel terecht!

Dag 295 t/m 298: vrijdag 17 december t/m maandag 20 december (Kovalam)

De vluchten naar Sri Lanka zaten behoorlijk vol, dus hebben we pas een ticket voor dinsdag 21 december. Geen probleem, we vermaken ons uitstekend in Kovalam. Het is niet echt een groot plaats, aan het strand bevind zich een boulevard met restaurants en hotels en dan zijn er nog wat kleine steegjes met de nodige winkels en massagesalons. Het is niet echt typisch India maar het is toch wel relaxed. Er zijn behoorlijk veel toeristen maar het is nog niet zo druk als sommige stukken van Goa. Deze streek van India staat ook bekend om de oliemassages en wij besluiten dit ook eens te proberen. Het is, in tegenstelling tot een Thaise massage, lekker ontspannend. Er wordt niet echt met ledematen heen en weer gegooid maar de massage is er meer op gericht om de bloedsomloop te stimuleren. Hiervoor wordt dan wel ongeveer een halve liter massageolie gebruikt dus na afloop glibber je bijna van de behandeltafel af. We mailen regelmatig met Jaap en Heleen van www.zeeuwsezijderoute.nl om tips over India te verkrijgen. Als we onze mail checken blijkt dat zij op dit moment ook in Kovalam zitten. Tijdens het avondeten zien we twee mensen voorbij komen met een wel heel Nederlands voorkomen. En ja wel hoor, als Anouk ze in het Nederlands aanspreekt kijken ze eerst verbaasd op maar ze zijn het inderdaad. We drinken wat en de volgende dag besluiten we met zijn viertjes te gaan eten. We hebben nog zoveel verhalen uit te wisselen dat we nog wel 5x samen hadden kunnen eten maar helaas, onze vlucht naar Sri Lanka vertrekt de volgende dag.

Massage: 300 RS voor 45 minuten

Zuid-India in het kort!

Hoogtepunt

Hmmm, waar zullen we beginnen, het eten, de mensen, de treinreizen. Eigenlijk heeft elke dag in India wel een hoogtepunt, je blijft van de ene verbazing in de andere vallen. Als we dan toch iets moeten noemen: het Maharaja paleis in Mysore is heel indrukwekkend.

Dieptepunt

Geen dieptepunten.

Internet

Goedkoop, gemiddeld 20 – 30 RS per uur.

Telefoon

In sommige plaatsen kun je via internet bellen (bijvoorbeeld in Goa). Dat is spotgoedkoop (2,5 Euro voor 20 minuten). Het bellen in een telefooncel is duurder.

Hotel

Bombay en Goa zijn erg duur, reken al gauw op zo’n 500 RS per nacht (tweepersoonskamer). Buiten deze plaatsen kun je voor 200 RS al een hele redelijke kamer vinden.

Coca Cola

10 – 20 RS

Bier

Alcohol is een kostbaar goedje in India. Vanwege het geloof is bier niet overal verkrijgbaar behalve in toeristenrestaurants. Daar betaal je dan wel 120 RS per fles voor (terwijl je voor dit bedrag ook kunt slapen). Goa is katholiek, hier is alcohol makkelijker te verkrijgen en met 60 – 70 RS per fles ook redelijk betaalbaar.

Bankzaken

Absoluut geen probleem, je vind in elke grote stad wel een pinautomaat. Ook struikel je over de geldwisselkantoren. De enige plaats waar je niet kunt pinnen is Kovalam (maar dat is ook maar een klein plaatsje).

Taxi

De taxi’s en riksjaw zijn redelijk betaalbaar al moet je wel (zoals bijna overal ter wereld) onderhandelen over de prijs. Uitzondering hierop is Bombay, die werken met een meter en een bijbehorende tabel om de prijs te bepalen.

Bus

Er zijn twee soorten bussen in India, de staatsbus (die van ellende bijna uit elkaar valt) en de privé bussen, waar ze achterlijk veel geld voor vragen. Omdat de trein niet overal komt hebben wij wel eens een staatsbus gepakt naar een plaats verderop en zijn daar met de trein verder gegaan. Dit was nog altijd goedkoper dan de privé bus.

Trein

De trein is een van de beste vervoermiddelen in India, je kunt bijna overal komen en wij zaten soms voor nog geen 2 Euro de hele dag in de trein. Het gaat wel langzaam maar er valt genoeg te zien buiten (en anders is er ook nog zoiets als nachttreinen).

Eten

Supergoed en zeer betaalbaar! In de trein komen ze vaak rond met kleine snacks zoals samosa of gebakken bananen. In het zuiden vind je veel vegetarisch eten en aan de kust is het voornamelijk vis wat op het menu staat.

Algemeen

Zuid India is (volgens de verhalen die wij gehoord hebben) iets meer relaxed als het noorden. Het zuiden is ook minder toeristisch maar is voor veel mensen ook minder India, je vind er bijvoorbeeld niet overdadig veel paleizen zoals in Rajastan. De mensen zijn ontzettend vriendelijk, soms wel vermoeiend want ze willen echt allemaal een praatje met je maken en met je op de foto.

Terug naar Reisverslagen                                    Verder naar Sri Lanka