Reisverslag december: Tsunami Sri Lanka

Dag 304: zondag 26 december (Unawatuna)

Om 09.25 uur worden we wakker en zitten meteen rechtop in bed, het zeewater staat tot halverwege ons raam. We gooien onze bagage op bed om ze nog te redden maar voordat we het in de gaten hebben staat het water al tot ons middel. We moeten vluchten maar door de kracht van het water krijgen we de deur naar de gang niet meer open. Met alle geweld trekken we beide aan de deur zodat deze op een kier open komt te staan en Anouk kan ontsnappen, het water staat inmiddels 20 cm onder het plafond. Marcel lukt het echter niet om te ontsnappen en hij heeft een heel benauwd moment, gelukkig slaat een volgende golf de zijmuur van ons guesthouse weg waardoor Marcel kans ziet naar buiten te komen. Buiten is hij echter nog niet meteen in veiligheid want Marcel komt klem te zitten onder een lading wrakhout wat door de zee weer op het land geworpen wordt. Met alle kracht die hij heeft ziet Marcel kans zich onder de lading wrakhout vandaan te wringen en wordt door de sterke stroming verder landinwaarts gedreven. Anouk heeft inmiddels kans gezien via de gang naar buiten te komen (mede doordat hier ook een muur ingestort was) en hangt buiten aan een dakgoot. We komen elkaar dus vrij snel nadat we ontsnapt zijn weer tegen. Als we dit verhaal vertellen lijkt het namelijk een eeuwigheid te duren maar in wezen was het allemaal maar secondewerk. 

Marcel heeft al snel in de gaten dat het hier waarschijnlijk om een aardbeving gaat en dat we moeten maken dat we uit het water komen. De zee zal zich namelijk terug gaan trekken en dan worden wij meegesleurd. We gaan op zoek naar een dak waar we op kunnen klimmen. We vinden een huis waarvan de bewoner ons roept, via het huis en de achterdeur brengt hij ons naar de hoofdweg van Unawatuna. In het huis zelf geeft hij ons nog een sarong die wij om ons lijf kunnen knopen. We hebben namelijk niks om ons lijf. Tot onze stomme verbazing komen we bijna 60 meter van ons guesthouse weer op de hoofdweg uit. Het hotel Blue Swan Inn staat nog overeind en heeft nauwelijks schade ondervonden. Mede doordat de eigenaar kans zag de ijzeren poort te sluiten is het water langs het hotel gestroomd. We zitten onder de krassen en onder het bloed. We mogen even douchen en krijgen droge kleren van de eigenaar en een Duitse vrouw die ongedeerd in het hotel zit. Omdat er kans is op een volgende golf worden we geadviseerd het hoger op te zoeken. Op de hoofdweg worden alle toeristen en lokale mensen opgevangen door een monnik die ons naar zijn tempel stuurt, dit ligt namelijk een stuk hoger dan het dorp zelf. Aan de kant van de weg ligt een boot met twee lokale mensen, zij hebben het niet overleefd. We besluiten naar de tempel te lopen met nog een aantal andere toeristen. Helaas belanden wij op de verkeerde berg en na een behoorlijke steile klim moeten we omkeren. Terwijl wij weer naar beneden lopen komt een lokale man ons halen, er is een tweede golf op komst en het is absoluut niet veilig om naar beneden te gaan. Hij nodigt ons uit in zijn huis waar we thee krijgen en onderdak vinden voor een aantal uren. Omdat we nog blootvoets rondlopen krijgen wij en de Engelse jongen die bij ons is, slippers van hen. Ze komen zelfs nog met een paar dure sportschoenen aanzetten maar die hebben we geweigerd.

Na twee uur wachten lopen we weer naar beneden en gaan op zoek naar de tempel die iets verderop blijkt te liggen. Bij de tempel hebben zich inmiddels meer toeristen en lokale mensen verzameld. In tegenstelling tot veel plaatsen in Sri Lanka was het in Unawatuna nog wel mogelijk om mobiel te bellen, al snel krijgen wij de bevestiging dat het hier om een aardbeving gaat die in IndonesiŽ begonnen is en die een vloedgolf heeft veroorzaakt voor de kust van Sri Lanka, Thailand en de Malediven. De omvang van de ramp is op dat moment voor ons nog niet duidelijk. Omdat wij hebben moeten vluchten voor het water en al onze bagage kwijt zijn geraakt, besluiten wij rond 15.00 uur  terug te lopen naar het dorp, kijken of we nog iets kunnen redden. Pas op dat moment dringt tot ons door wat er werkelijk gebeurd is en dat we heel goed zijn weggekomen. Een paar hotels staan nog overeind maar het grootste gedeelte is compleet weggevaagd. We herkennen ons hotel aan de fundering die er nog ligt, voor de rest staat er niks meer overeind. Mensen zijn wanhopig op zoek naar familieleden, een toerist vind na lang zoeken zijn vriendin maar de reanimatie wil niet meer baten, veel kinderen en oudere mensen zijn zoek. Langs de kant van de weg liggen lijken. We besluiten onmiddellijk om te keren en terug naar de tempel te gaan, we kunnen hier niks doen en er wordt gesproken over mogelijke naschokken. We moeten maken dat we zo snel mogelijk uit dit gebied wegkomen. We keren terug naar de tempel waar de opvang ontzettend goed is geregeld, de monniken zorgen voor voedsel en drinken voor iedereen en we vinden een slaapplaats voor de nacht. Van slapen komt echter niet veel terecht, langzaamaan komen er steeds meer inwoners binnen die vertellen over de mensen die overleden of vermist zijn. De tempel heeft ook een alarmbel die regelmatig rinkelt als er weer gevaar dreigt voor een nieuwe golf en regelmatig vliegen er helikopters over. Wij hebben ís middags kans gezien een kort telefoontje te plegen naar het thuisfront waarin we melden dat we onze bagage kwijt zijn maar dat wij beiden nog in leven zijn.

Dag 305: maandag 27 december (Unawatuna)

Zodra het licht begint te worden verlaat iedereen de tempel. De bewoners gaan op zoek naar vermiste familieleden en vrienden, de toeristen gaan op zoek naar een manier om Unawatuna te verlaten. Voor ons is al snel duidelijk dat de hulpverlening niet snel op gang zal komen en dat we zelf een manier zullen moeten vinden om naar Colombo (hoofdstad Sri Lanka) te komen. We hebben gisteren twee Zweedse jongens ontmoet, Hans en Johan. Johan is werkzaam bij een Zweedse bedrijf in Colombo en hij laat een auto met chauffeur overkomen. Om 07.30 uur worden we al opgehaald bij de tempel door een collega van Johan. Zijn vader woont drie kilometer buiten Unawatuna in de heuvels en bij hen vinden we onderdak. Zij zorgen opnieuw voor eten en drinken voor ons. Wij hebben gisteren wat eten gekregen van de eigenaar van de Blue Swan Inn en geven dit aan de mensen waar we onderdak vinden. Tijdens de lunch vinden we de blikjes tonijn die we net weggegeven hebben weer terug in de curry. Dit is zo typerend voor de lokale mensen hier in Sri Lanka, eerst helpen en zijzelf komen op de tweede plaats. De telefoonlijn blijkt hier nog te werken en we bellen de Nederlandse ambassade in Colombo. We maken melding van het feit dat we nog leven en dat we al onze bagage inclusief geld en paspoort kwijt zijn. Zij zullen zorgen voor een noodpaspoort en beloven contact op te nemen met het thuisfront. Het thuisfront kan dan geld overmaken naar de ambassade in Colombo. ís Middags om 16.00 uur arriveert de auto met chauffeur vanuit Colombo. Omdat de Galle Road, die van Colombo naar Galle loopt, compleet is weggeslagen is de chauffeur via het binnenland naar Unawatuna gereden, een rit van 100 km duurt bijna acht uur. Helaas heeft hij geen benzine meer en denkt hij dat wel even in Galle te kunnen gaan kopen. Tot zijn stomme verbazing vertellen wij hem dat van Galle niks meer over is. Dit nieuws is nog niet doorgedrongen in Colombo?! Johan belt opnieuw met Colombo en er wordt een nieuwe auto met benzine gestuurd. De mensen waar we in huis zijn opgenomen zorgen voor nog meer eten en geven ons onderdak voor de nacht, voor het eerst sinds de ramp slapen we een beetje.

Dag 306: dinsdag 28 december (Colombo)

Om 04.00 uur ís ochtends arriveert de tweede auto met voldoende benzine dit keer. Nadat de chauffeur wat heeft gegeten en gedronken vertrekken we om 05.30 richting Colombo. Om in de heuvels te komen moeten we een stukje Galle in. Galle is een groot slagveld, het water is honderden meters diep het land binnen gedrongen en het is een complete ravage. Echt niks staat meer overeind. In de binnenlanden zien we weinig van de ramp, wel zien we dat de eerste konvooien met eten en hulpgoederen op gang komen. Een goede twintig kilometer onder Colombo kunnen we de Galle Road weer op. We zien de lokale bevolking puin ruimen en op zoek naar overlevenden van de ramp. Werkelijk niks staat hier nog overeind. Om 10.00, precies 48 uur na de ramp, staan wij bij de Nederlandse ambassade op de stoep. We melden ons aan de balie maar er verschijnt geen blik van herkenning op de gezichten. Na lang zoeken wordt er eindelijk een Nederlandse medewerkster gevonden die met ons ook geen raad weet. De ambassade weet niks van een noodpaspoort, of er geld voor ons is geregeld is ook onbekend en of het thuisfront geÔnformeerd is, is voor hen ook een raadsel. Na 48 uur reizen ben je blij dat je de ramp overleefd hebt en dat je veilig bij de Nederlandse ambassade bent en dan krijg je dit op je dak. Onvoorstelbaar! We moeten ons gaan melden in het Holiday Inn hotel, in de ballroom zaal zou een crisiscentrum ingericht zijn. We leggen uit dat we geen geld hebben om daar te komen en kunnen met iemand meerijden van de ambassade. We moeten nog wel even een formuliertje invullen, stom, wat als we eindelijk buiten staan is onze lift weg. We hebben het inmiddels zo gehad dat we in een riksjaw stappen en tegen de chauffeur zeggen dat we geen geld hebben en dat hij bij het Holiday Inn betaald wordt. Vervolgens gaat meneer nog even tanken, er was bijna een slachtoffer meer gevallen in Sri Lanka. Op zoín moment heb je het zo gehad met alles, maar de omvang van de ramp is schijnbaar nog niet doorgedrongen tot Colombo. Aangekomen bij het Holiday Inn gaan we meteen door naar de ballroom zaal. Tot onze stomme verbazing geen Nederlandse ambassade, alleen wat verdwaasde toeristen en er zijn zelfs geen Nederlanders te bekennen. We nemen de lift naar beneden en als we uit de lift stappen lopen we Gerard Kosten van Special Traffic tegen het lijf. Hij blijkt namens de ambassade gemachtigd te zijn om alle Nederlanders op te vangen in het Holiday Inn en op het eerste vliegtuig naar huis te zetten. Wij worden meteen op een vlucht voor vannacht gezet. Omdat wij er nogal gehavend uitzien mogen we even douchen en worden er schone kleren voor ons geregeld. Een van de medewerkers van Special Traffic weet zelfs een paar contactlenzen voor Anouk te regelen, na twee dagen eindelijk weer zicht. We bellen kort naar huis dat we morgen op schiphol landen. In het Holiday Inn ontmoeten we een journalist van het RTL nieuws. Omdat we een van de eerste gewonden zijn en ook nog eens een van de eerste toeristen zijn die uit Unawatuna zijn teruggekomen, wil hij graag een interview voor de Nederlandse televisie. Wij hebben hier absoluut geen bezwaar tegen, veel mensen weten dat wij op dit moment in Sri Lanka zijn en op deze manier kunnen we meteen iedereen vertellen dat we het gered hebben. Twee dagen hebben we geen televisie en kranten gezien en pas nu zien we voor het eerst de verschrikkelijke beelden van IndonesiŽ, India, Sri Lanka en Thailand. Ook blijkt de Tsunami zelfs de oostkust van Afrika geraakt te hebben. Pas nu dringt het tot ons door dat dit een van de grootste natuurrampen ter wereld is en dat wij dit ternauwernood overleven hebben.

Dag 307: woensdag 29 december (Amsterdam)

Vanuit het Holiday Inn worden we met bussen naar de luchthaven van Colombo gebracht. Iedereen moet het land verlaten, ook de toeristen die zich in plaatsen als Kandy (binnenland Sri Lanka) bevonden. Op de luchthaven is het een grote chaos, veel mensen moeten het land verlaten en niet overal is alles even strak georganiseerd. Sommige toeristen zijn door hun ambassade of reisorganisatie rechtstreeks naar de luchthaven gestuurd en komen dus op geen enkele passagierslijst voor. Zij stranden op de luchthaven. Bij de incheckbalie komt de Nederlandse mentaliteit weer boven drijven: ik eerst en dan pas de rest! Mensen staan te dringen op als eerste bij de balie te komen, te klagen dat ze niet bruin zijn geworden en dat hun vakantie voorbij is. We kunnen dit ergens wel begrijpen maar nadat wij twee dagen lang door de lokale bevolking zo goed en belangeloos geholpen zijn, komt dit ons even ons strot uit. En dan drukken we ons nog zachtjes uit. Hier beseffen veel mensen ook de omvang van de ramp niet.

We komen zonder problemen door de douane zonder paspoort, ook de overheid van Sri Lanka wil duidelijk dat iedereen zo snel mogelijk het rampgebied verlaat. De Transavia vlucht die speciaal is ingezet om iedereen terug naar Nederland te vervoeren heeft een traumateam van Elvia Reisverzekeringen aan boord. Zij vangen de ouderen en gewonden mensen op. Opnieuw problemen want er zijn een paar gewonden en het traumateam besluit deze in de business class te zetten. Er moet dus plaats gemaakt worden in de business class, sommige mensen begrijpen dit en staan meteen op, anderen moeten hier weer een probleem van maken. Om 06.00 uur plaatselijke tijd kan de vlucht eindelijk vertrekken richting Nederland. Tijdens een tussenstop in Dubai blijkt dat Marcels wonden flink aan het ontsteken zijn, zijn huid is helemaal rood opgezet en hij heeft koorts. We krijgen van het traumateam ontstekingremmende middelen en zodra we geland zijn op Schiphol moeten we meteen naar het ziekenhuis. De aankomst op Schiphol is emotioneel. Het Rode Kruis heeft speciaal een ruimte in laten richten bij de luchthaven waar geen pers aanwezig is. Als we ons naar de vertrekhal begeven worden we nog geÔnterviewd door journalisten van het NOS journaal. Schrikken voor veel mensen thuis, want wij zijn beiden niet meer in staat om op ons benen te staan (doordat onze wonden ontstoken zijn) en zitten dus in een rolstoel.

Vanuit de luchthaven gaan we meteen naar het ziekenhuis vlakbij onze woonplaats. Daar begint de ellende pas goed want de EHBO is overvol. Anouk heeft lichte verwondingen en kan naar huis maar Marcel moet meteen opgenomen worden. Doordat hij een bloedtest heeft gehad in India is er ook nog eens gevaar voor MRSA (ziekenhuisbacterie) en behoort hij meteen apart gezet te worden. Dit laat echter verschrikkelijk lang op zich wachten, pas na acht uur wachten op de EHBO wordt Marcel opgenomen in het ziekenhuis. Inmiddels zijn Marcels handen zo opgezwollen dat het bijna onmogelijk is om een infuus te prikken voor de antibiotica en pas ís nachts om 04.00 uur zijn ze klaar.

Dag 308: donderdag 30 december tot 2 januari (Eindhoven)

Marcel ligt tot op heden nog steeds in het ziekenhuis. Wat er precies aan de hand is weten we nog niet. De doktoren staan voor een raadsel. Helaas laten de uitslagen van de bloedtest nog lang op zich wachten, mede door de feestdagen. Mocht er binnenkort geen verbetering zijn, dan is er nog kans dat Marcel over geplaatst moet worden naar het Tropenziekenhuis in Rotterdam. Marcel ligt op een aparte kamer ivm mogelijke MRSA-besmetting. Er wordt een bed bijgezet zodat Anouk ten aller tijden kan blijven overnachten. Het is nu dus nog even afwachten.

Veel mensen vragen ons hoe wij er psychisch onder zijn maar daar kunnen wij tot op heden geen antwoord op geven. We hebben veel meegemaakt en veel verschrikkelijke dingen gezien, maar in wezen zijn we nog steeds bezig te overleven. Eerst moesten we uit het rampgebied weg, vervolgens naar Colombo, toen naar huis, nu het ziekenhuis en straks nog de verzekering en daarnaÖÖÖÖdan is er niks meer. Waarschijnlijk komt dan de terugslag pas.

Onze bagage is dus weggespoeld. Daar kun je heel moeilijk over doen maar als je, zoals Marcel, bijna twee keer verdronken bent, is dit allemaal maar heel relatief. Wij leven beide nog en hebben nog een huis in Nederland. Onze complete familie is nog in leven en we hebben nog kleren om aan te trekken en een gevulde bankrekening. Veel mensen in Unawatuna zijn alles kwijt geraakt. Wat is dan dat beetje bagage van ons?

Of we nog verder gaan reizen? Hoogstwaarschijnlijk wel, als dit alles achter de rug is. Dit is geen mooie afsluiting vinden we beiden, er moet een betere manier zijn om een wereldreis af te sluiten. Nog ooit terug naar Sri Lanka? Zeg nooit nooit. Sri Lanka is een prachtig land met een hele vriendelijke bevolking. De kans dat er opnieuw een Tsunami van deze omvang komt is uitermate klein en het is een kans van een op miljoenen dat je er midden in zit. Of we ooit nog met een gerust hart in een hutje op het strand zullen slapen is een tweede.

  Help slachtoffers aardbeving AziŽ

 

Terug naar Reisverslagen                               Verder naar Nederland