Deze pagina beschrijft de reis van Mark en Marcel door Thailand.

Route overzicht Thailand
Dag 1: vrijdag 9 juli 1999 (In het vliegtuig ergens boven Arabië)

HIE HA.. we gaan weer op reis. Alweer naar Thailand voor 5½ week samen met Mark, een klasgenoot van de HTS deeltijdopleiding. Vanochtend om 6 uur opgestaan want ik heb om 7 uur met mark in Son en Breugel afgesproken. De ouders van Mark zouden ons naar Schiphol brengen. Onderweg geen files gehad en binnen 1½ uur stonden we op Schiphol. Bij de incheckbalie van Eva Air duurde het erg lang. Het ging op een Afrikaanse manier, erg Langzaam en onlogisch dus! Uiteindelijk na een uur wachten waren wij aan de beurt. Nadat we ingecheckt hebben zijn we koffie gaan drinken met Marks zijn ouders. Om 10.45 uur zijn we door de douane gegaan en zijn we naar het vliegtuig gelopen. De security deed erg moeilijk ik moest mijn tas uitlaaien en ze checkte alles. Het vliegtuig is maar een ouderwets ding en we hadden natuurlijk weer vertraging van een uur. Uiteindelijk zijn we om 12.45 uur opgestegen op weg naar Dubai. Vandaar gaan we naar Tapei (Taiwan) en hopen dan uiteindelijk in Bangkok aan te komen. Op dit moment vliegen we ergens boven Arabië. Mark zit naar een volgens hem een komische film te kijken. Nog een paar uur en dan landen we in Dubai. Ik ben benieuwd of we een paar kamelen tegen komen. Om 21.00 uur geland in Dubai en in de wachtruimte kwamen we Alibaba en de 40 rovers tegen. Het was weer een heuse cultuurschok. De lokale bevolking liep gesluierd, zelfs de mannen hadden een witte kleed aan met een tulband om. We moesten een rondje lopen en door de security heen, waarna we weer in hetzelfde vliegtuig moesten stappen. Ik vond het een beetje raar allemaal. Na ruim een uur vertraging zijn we weer opgestegen. Het was negen uur vliegen naar Tapei dus maar besloten om even mijn ogen dicht te doen, maar ik kon weer niet slapen. De stewardess werd zelfs een beetje onvriendelijk toen ik weer om een biertje vroeg.

Dag 2: zaterdag 10 juli (Bangkok, Thailand)

Om 13.00 uur zijn we geland in Tapei en ik begon een beetje mijn humeur te verliezen. We waren al 20 uur onderweg en waren nog steeds niet in Bangkok. Het stomme was dat we om 19.00 uur al over Bangkok vlogen. Maar helaas ben ik mijn parachute vergeten. Het vliegveld van Taipei stelde weinig voor. Het had maar Eén landingsbaan. We hadden een nieuw vliegtuig en kwamen langs een paar Nederlanders te zitten. Al vlug raakte wij in gesprek en ze vertelde uitvoerig over hun reisplannen in Laos. Uiteindelijk om 16.00 uur geland in Bangkok en we keken meteen onze ogen uit want er was een golfbaan op het vliegveld aangelegd! Zonder problemen zijn we door de douane gekomen. Buiten het vliegveld hebben we even gewacht op de bus naar de stad. Met zijn vieren hebben we de bus gepakt naar Khao San Road. Omdat ik al eerder in Thailand ben geweest wist ik precies waar ik naar toe moest. We gingen naar hetzelfde hotel als een jaar geleden. En terwijl we daar aan het inchecken waren kwam ik al een bekende tegen. Een Thaise jongen waarmee ik vorig jaar op stap ben geweest. Even later kwam ik ook nog een leuke Thaise meid tegen die ik nog kende van vorig jaar. Het was een leuk weerzien! Die andere drie vonden het maar raar dat ik zoveel mensen kende. We moesten van onze Thaise vrienden meteen gaan drinken. Toch maar duidelijk gemaakt dat we een lange vlucht hadden gehad en dat willen eerst wilde douchen en naar de bank moesten. Toen we dat gedaan hadden kon het feest beginnen. Het was hartstikke gezellig en meteen alweer veel reisverhalen moeten aanhoren. In de bar liep een travestiet rond die mij geloof ik wel leuk vond. HELLUP!!! Em het Thaise meisje kon aardig wat drinken. Het was heel gezellig met haar en veel te laat naar bed gegaan. Mark was al gaan slapen en had de sleutel van onze kamer meegenomen. Het koste mij grote moeite om hem wakker te krijgen zodat hij de deur op kon doen. Uiteindelijk mijn bed ingedoken en zeer goed geslapen!

Dag 3: zondag 11 juli (Kanchanaburi)

Om 10 uur liep de wekker af en ik moest vlug naar de aspirine grijpen. Sjonge wat had ik een kater. Mark was er nog slechter aan toe. Hij had geen koppijn maar hij was ziek. Na een ontbijtje en Em vaarwel gekust te hebben (ze zat alweer met een fles bier voor haar neus) hebben we de taxi gepakt naar het busstation, waar we de bus gepakt hebben naar Kanchanaburi. Enne Mark werd onderweg witter en witter. Nadat Mark een paar keer zijn maag had leeg gemaakt in het toilet achter in de bus zijn we om 14.00 uur aangekomen in Kanchanaburi. Op dit moment zit ik aan een riviertje met een grandioos uitzicht te bedenken dat de wereld toch heel mooi kan zijn. ’S Avonds een eindje gaan lopen, het was weer echt zweet dus was ik snel terug van de wandeling. Op de terugweg een paar flessen bier gekocht en insectenspray. S’ avonds tot een uur of 10 met Mark zitten ouwehoeren en vroeg gaan slapen. Om 01.30 uur was ik klaar wakker en kon niet meer in slaap komen, geweldig zo’n jetlag.

Dag 4: maandag 12 juli (ergens in de rimboe)

Om 7 uur liep de wekker af en ik was blij dat ik kon opstaan. Mark lag nog in een diepe coma. Besloten om hem maar te laten slapen en de stad in te gaan op zoek naar een motor. De motoren die ze verhuurde waren in slechte conditie. Onderweg kwam ik een riksja tegen die mij een lift gaf voor 30 eurocent. Hij bracht mij naar een goede motor verhuurzaak waar ik een motor heb gehuurd. Terug gereden naar de bungalow waar mark nog steeds op een oor lag. Die dus vlug zijn bed uitgeschopt. Onze spullen gepakt en ontbeten waarna we naar de motorzaak zijn gereden om nog een motor te huren. Onze rugzakken opgehaald en op pad gegaan. We waren van plan om de drie pagoden pas te gaan rijden in de buurt van de Birmese grens. Ik had weer eens moeite met links rijden maar al gauw had ik door dat het aan de linkerkant veiliger rijden was dan rechts! Eerst hebben we een bezoekje gebracht aan de ‘Bridge over the river Kwai’. Daarna hebben we koers gezet naar een nationaal park. Na een ritje van 70 kilometer zijn we aangekomen in Erawan national park. Mark had genoeg energie en ging een eindje wandelen. Omdat ik dat vorig jaar al had gedaan besloot ik om bij de motoren te blijven en lekkere kippetjes te gaan eten. Na een uur was Mark terug. Hij vond het niet veel bijzonders. Nadat hij uitgepuft was hebben we de motoren gepakt en zijn we weer op pad gegaan. We hadden besloten om een dirt road (zandpad) te gaan rijden. Deze stond aangegeven in de Lonely Planet. We hadden geschat dat het niet zo ver naar de verharde weg zou zijn maar schijn bedriegt!! Al vlug waren we in the middle of fucking nowhere. We waren allebei ervan overtuigd dat hier geen enkele buitenlander ooit geweest was. We reden door rijstvelden, regenwouden en dorpjes die eigenlijk geen dorpjes waren. De dorpjes bestonden uit een paar rieten hutjes. De mensen die we tegenkwamen waren heel vriendelijk en keken ons hoofdschuddend na. Onderweg schrokken we ook nog even want er lag een cobra op de weg. Mark reed voor mij en de cobra maakte een bijtende beweging naar Mark zijn been. Daarna was ik dus aan de beurt. Bij mij maakte ie ook een bijtende beweging maar ik kon hem gelukkig net ontwijken. Tjonge je maakt wat mee hier! Uiteindelijk waren we bij de afslag die we zochten. Het was al 16.00 uur en het zou om 18.00 uur donker zijn. We begonnen dus een beetje te twijfelen over onze expeditie. De juiste afslag genomen en al vlug kwamen we erachter dat deze dood liep. We waren bij een waterval aangekomen waarbij een ‘soort’ resort was gebouwd. De mensen spraken bijna geen engels. Ze konden ons wel duidelijk maken dat het nog een heel eind rijden was naar de verharde weg en dat we het niet voor het donker zouden halen. Ze vroegen of we een tent bij ons hadden, maar dat hebben we dus niet. Uiteindelijk kregen we een huisje met een prachtig uitzicht over een stuwmeer en het regenwoud. We zijn eerst even bij de waterval gaan kijken en die was prachtig. Na een lekkere douche ehhh het was een teil water met een bakje, wat je over je heen moest scheppen. De mensen zijn heel gastvrij en hebben lekker voor ons gekookt. Nu zitten we op de veranda met een olielamp. Er is hier geen elektriciteit en ook geen stromend water. We kunnen er gelukkig wel weer om lachen, al hebben we er geen idee van waar we zijn. Maar we hadden nog een paar problemen. We hebben nog een halve tank benzine en nog maar een fles water. Dat is dus veel te weinig, maar ja we zien morgen wel weer! O ja, de geweldige Gemeente Gezondheid Dienst (GGD) in Nederland daar hebben we ook veel aangehad! Zij beweren namelijk dat er geen Malaria in Thailand is terwijl de mensen hier het tegengestelde de beweren. Nu vraag ik mij toch of wie er gelijk heeft? De GGD 15.000 kilometer hier vandaan of de lokale mensen. Nou ik vertrouw op het laatste.

Dag 5: dinsdag 13 juli (lekker bussen)

’S morgens vroeg opgestaan en naar de waterval gelopen om wat te filmen. Om 7.30 uur hadden de lokale mensen een ontbijt voor ons klaar gemaakt. Een lekker noodle soepje. Ze raadde ons aan om terug te rijden omdat het gevaarlijk zou zijn als wij verder zouden rijden. Waarom het gevaarlijk zou zijn weten we nog steeds niet maar we zijn toch maar over dezelfde weg terug gereden. Op de heenweg hebben we er ruim drie uur opgereden terwijl we op de terugweg er maar 1½ uur op deden. Toen we op de verharde weg kwamen hebben omdat het nogal regenachtig was koers gezet richting Kanchanaburi. Daar aangekomen zijn we naar de guesthouse gereden waar we wat gegeten hebben en ons omgekleed. Daarna hebben we de motors terug gebracht en hebben we een Tuk Tuk naar het busstation genomen. Daar hebben we de bus gepakt naar Bangkok. Binnen twee uur waren we in Bangkok. We moesten de bus hebben naar Chang May en die vertrok dus van station zuid. Na flink onderhandelen hebben we de taxi gepakt. Ze probeerde ons namelijk weer af te zetten! Nadat we de hele stad hadden doorgecrost hebben we een first class bus geboekt naar het noorden van Thailand naar het plaatsje Chang May. We moesten twee uur op de bus wachten. Dus hebben we onze tijd volgemaakt met eten. Uiteindelijk vertrok de bus. In de bus zitten een paar blanken. Twee Zweedse meisjes en een jongen uit Argentinië. De Zweedse dames waren heel arrogant en gingen al vlug slapen. Daar hebben we dus niets aan. Gelukkig stopte de bus bij een tankstation waar we wat flessen bier hebben gekocht. Daarvan lekker geslapen in de bus. Iets wat mij niet vaak lukt.

Dag 6: woensdag 14 juli (Chang May)

Om 06.00 uur kwamen we aan in Chang may. We werden lastig gevallen door mensen die ons onder allerlei voorwendselen mee willen lokken naar hun hotel. Ze vroegen eerst 200 bath voor een kamer maar na een paar minuten waren ze al gezakt naar 100 bath (2.75 euro). Met die man dus meegegaan. Het hotel is heel lux en heeft zelfs een zwembad. Na een verfrissende douche hebben we een motor gehuurd en zijn we de omgeving gaan verkennen. We waren van plan om een bezoekje te brengen aan de hoogste berg van Thailand. Het was weer eens goed warm en zon scheen erg fel. Maar toen we halverwege de bergpas waren begon het keihard te regenen. Daarom maar omgedraaid en naar beneden gereden. Na een paar minuten was het alweer droog. Onderweg zijn we langs de weg gestopt bij een lokaal restaurantje om een hapje te eten. De mensen spraken geen woord engels dus hebben we zomaar wat aangewezen op de menukaart. We kregen noodles en ook les hoe we met stokjes moeten eten. Om 17.00 uur waren we terug in de stad maar we konden ons hotel niet meer terug vinden. Het gevolg was dat we twee uur lang door de stad hebben gecrost en na veelvuldig de weg gevraagd te hebben zijn we uiteindelijk geslaagd om ons hotel terug te vinden. In het zwembad hebben we het vuil van ons losgeweekt. Daarna hebben we weer de motor gepakt en zijn we opnieuw de stad ingegaan om iets te gaan eten bij een stalletje. Het was erg lekker maar ontzettend heet!

Dag 7: donderdag 15 juli (Chang Ray)

Vanochtend om 10.45 uur de bus maar eens gepakt naar de Chang Ray. We reizen nu al bijna een week non stop. In de bus een engelse jongen ontmoet waarmee ik wat heb zitten te kletsen. Vijf uur later kwamen we in Chang Ray aan. Daar werden we weer lastig gevallen door commissie mannetjes die ons naar een hotel wilde lokken. Uiteindelijk met een mannetje meegegaan dat goed engels sprak. Hij zou voor ons een trekking gaan organiseren. Bij het hotel aangekomen klopte weinig van zijn verhaal dus zijn we met zijn drieën de stad ingegaan om wat te gaan shoppen. Een paar T-shirtjes gekocht en lekker pizza gegeten bij de Pizzahut. Wat toch wel lekker is na een week rijst eten. ’S Avonds wat over de nachtmarkt gelopen en een paar flessen bier gedronken bij een go go bar. Het was best wel gezellig en het werd natuurlijk weer laat. Oh ja, ook nog een motortrekking geboekt.

Dag 8: vrijdag 16 juli (Long neck tribal village)

Vanmorgen weer veel te vroeg opgestaan. We moesten eerst nog even naar de bank maar dat was al een heel avontuur. De tuk tuk gepakt en de halve stad rond gecrost voor een bank. Uiteindelijk een gevonden. We waren om 09.30 uur terug bij de travel office. Ze stonden al op ons te wachten, we gaan namelijk drie dagen door de jungle crossen met een grote motor van 225 cc. Eerst zijn we naar een waterval gegaan waar we hebben gezwommen. Na het zwemmen zijn we weer op de motor gestapt richting …who knows? Onze groep bestaat uit een Engelse jongen die hier woont en zijn vriendin is een Thaise. We zijn onderweg verschillende keren gestopt om van het uitzicht te genieten. We reden door hele mooie rijstvelden en door een bergrijk landschap. Het was weer zeer warm vandaag. Rond een uur of vijf zijn we aangekomen bij een olifantenkamp. De weg daar naar toe was prachtig. We reden door dorpjes met houten huizen en zwaaiende kinderen langs de weg. Bij het olifantenkamp hebben we de motor geparkeerd en zijn we op een olifant gesprongen. Wat zijn dat grote beesten zeg. Het was een ritje van een half uur naar de long neck people. Hier zouden we de nacht doorbrengen. De olifant sjokte door het regenwoud waar volop bamboe groeiden. De weg was eigenlijk niet begaanbaar maar dat deerde dat beest niets, hij sjokte gewoon door. Diep in een dal kwamen we bij een paar hutjes aan. Daar werden we hartelijk verwelkomd door de long neck people. De hele situatie was een beetje raar maar het was een unieke ervaring. Onze slaapruimte beston duit een hutje gemaakt van bamboe met een rieten dak. Daar moesten wij met zijn vieren op een houten vloer slapen. Ik was allang blij dat we onderweg een fles whisky hadden gekocht zodat ik goed zou slapen.

Onderweg had Chat, Mr Guide, een gebraden kippetje gekocht bij een stalletje langs de weg. We wisten niet hoe lang die kip daar al hing maar we wisten zeker dat ie dood was. Al gauw kwam er een tropische storm opzetten en het regende behoorlijk hard. Chat ging voor ons koken en wij trokken ondertussen een fles whisky open. Chat had lekker gekookt voor ons en bleef continu binnenkomen met schaaltjes eten. Na ons goed te hebben gedaan aan kip, bamboe, boontjes en sticky rice, hebben we de fles whisky opgedronken. Plotseling kwam Chat binnen om te zeggen dat de long neck vrouwen bij ons ‘op bezoek’ kwamen. Even later kwamen ze binnen. Ze zagen er hartstikke mooi uit maar ik voelde me even een echte toerist die naar een toeristische attractie keek. Wij zaten aan de ene kant van de hut en zij aan de andere kant van de hut. Ze hadden een zelfgemaakte gitaar bij en begonnen wat te spelen en te zingen. Het was echt prachtig. Ik vond het wel jammer dat we niet met hen konden communiceren. Bij het reisbureau hadden ze ons beloofd dat de gids de taal sprak, maar dat deed hij dus niet. Het was maar een waardeloze gids want hij wist ook niks over hun cultuur en gewoontes te vertellen. Bovendien sprak hij ook nog heel slechts Engels. Toen alle whisky op was zijn we gaan slapen. Ondanks dat ik op een houten vloer lag heb ik goed geslapen.

Dag 9: zaterdag 17 juli (Golden Triangle)

Ik was als eerste wakker. Buiten de hut was volop bedrijvigheid en de hanen deden hun best om ons wakker te krijgen. Ik heb mijn spullen gepakt en buiten naar de mensen gekeken. Het zonnetje scheen lekker en de long necks hadden met de hand gemaakte kleedjes over de vloer uitgespreid. Daar heb ik er dus maar eentje van gekocht. Niet alle vrouwen van de stam krijgen ringen om hun nek. Alleen de vrouw die op een woensdag geboren is krijgt ringen om haar nek. De ringen wegen zo’n zes kilo per stuk. Na een ontbijtje zijn we weer op de olifant gesprongen en werden we netjes teruggebracht naar onze motoren. Daar zijn we op de motor gesprongen en zijn we verder de jungle ingereden. Onderweg zijn we nog gestopt bij een tempel en een markt. De weg naar de tempel was behoorlijk steil en de tempel lag boven op een berg. Het uitzicht was grandioos. Tegen een uur of zeven ’S avonds zijn we aangekomen in de Golden Triangle, waar het drielandenpunt van Thailand, Laos en Birma is. We sliepen die avond in een guesthouse. Daar een lekkere fles Chang bier gekocht, deze smaakte weer goed. ’S Avonds hebben we de motor gepakt en zijn we naar een stadje gereden waar we langs de Mekong rivier hebben gegeten. Terwijl we aan het eten waren barsten er weer een tropische regenbui los en al gauw stonden de straten blank. We hebben gewacht tot dat het droog was. Toen het ophield met regenen zijn we door een halve meter water naar huis gereden.

Dag 10: zondag 18 juli (Chang Ray)

De ochtend verliep nogal chaotisch. Bij het restaurant moest ik ruim een kwartier wachten totdat ik iets kon bestellen. Omdat ik dat te lang vond duren ben ik maar naar een winkel gegaan om daar een ontbijtje te gaan halen. We hadden afgesproken dat we om 9 uur zouden vertrekken maar die Engelsman en zijn Thais vrouwtje kwamen niet op de afgesproken tijd opdagen. Chat zei dus tegen Mark en mij dat we maar vooruit moesten rijden. Hij had in gebrekkig engels verteld waar we naar toe moesten dus wij op pad. Al vlug stond Mark zonder benzine en moest Marcel een benzinestation gaan zoeken. Daar een litertje benzine gehaald en terug gereden naar Mark. We konden de plaats die de gids had uitgelegd niet vinden. Daarom zijn we terug gereden naar het begin punt. Daar kwamen we Chat tegen en weer legde hij uit waar we naar toe moesten. Toen werd het pas duidelijk dat we niet naar een plaats moesten maar naar een museum hier ter plaatste. Hier hebben we wat rondgekeken en zijn we naar een uitkijkpunt gelopen waar we een mooi uitzicht hadden over de Mekong rivier. Na een uurtje gereden te hebben kwamen we aan bij de grens van Laos. Daar lag een restaurantje aan de Mekong rivier dus hebben we daar geluncht. Het eten smaakte weer goed evenals het bier. Na een paar uur daar gezeten te hebben zijn we weer verder gereden. Bij de grens van Laos aangekomen bleek dat we U$40 moesten betalen voor een visum. Dat deden we dus niet en zijn we maar weer wat gaan drinken aan de rivier. Daarna zijn we door de rijstvelden terug naar Chang Ray gereden. In Chang Ray stonden de straten blank. Er was een heuse wolkbreuk geweest. Nadat we bij het reisbureautje onze rugzakken hebben opgehaald zijn we naar de white house (hostel) gereden. Ze hadden gelukkig nog een kamer vrij. Ze vroegen een hogere prijs dan drie dagen geleden dus moesten we weer aan het onderhandelen. Toen we een juiste prijs moesten betalen zijn we gaan douchen en hebben we ons omgekleed. Daarna zijn we de stad ingereden en hebben we een paar e-mails verstuurd. Daarna zijn we naar de nachtmarkt gegaan. Bij de go go bars zijn we wat gaan drinken. Het was weer hartstikke gezellig. Mark had het na een paar biertjes voor gezien en ging terug naar zijn kamer. Ik had daar twee Duitse jongens ontmoet en heb daar de rest van de avond mee gekletst.

Dag 11: maandag 19 juli (Chang Ray)

Vanochtend weer vroeg opgestaan om de motoren terug te brengen. Op het station een kaartje gekocht voor de bus naar Udon Thani. De bus zou pas over drie uur vertrekken dus zijn we in een restaurant gaan zitten om te wachten. Daar heb ik wat ansichtkaarten geschreven. Uiteindelijk zijn we om 12.30 uur op de bus gesprongen naar Udon Thani.

Dag 12: dinsdag 20 juli (Udon Thani)

Udon Thani is een plaatsje in het oosten van Thailand waar we om 03.30 uur aangekomen zijn. We waren van plan om een bus te nemen naar de grens met Laos maar die bus zou pas om 05.00 uur komen. We hadden geen zin om daar op te wachten. Dus zijn we de stad ingegaan op zoek naar een hotel. Het was een vervallen hotel en na een douche ben ik mijn bed ingekropen. ’S Ochtends maakte Mark mij in paniek wakker en hij had te melden dat we in een hoerentent zaten. Dus om 10.00 uur hebben we uitgecheckt en zijn op zoek gegaan naar een echt hotel. We zitten nu in een luxe hotel met airco, tv en zelfs warm water. Ik ben meteen naar bed gegaan want ik voelde me niet echt lekker. ’S Middags zijn we de stad gaan verkennen maar daar was niks te beleven. We konden zelfs geen motor huren. Daarom hebben we besloten om morgenavond naar de eilanden te gaan.

Dag 13: woensdag 21 juli (Ko Chang)

Na 12 uur geslapen te hebben voel ik me een stuk beter. Na een ontbijtje uhhhhhh, lopend buffet, zijn we naar Ban Chang gegaan met een tuk tuk. Volgens Mark hadden ze daar een hartstikke interessante museum over POTTEN??? De tuk tuk schoot niet echt op. Na anderhalf uur reizen hadden we nog maar 50 kilometer afgelegd, maar we waren er. Het museum was hartstikke interessant ehue…het ging over het bronzen tijdperk in Thailand. Na een kwartier had ik het voor gezien. Nadat ik in een souvenir winkeltje een vaasje gekocht te hebben en Mark een paar waaiers hebben we de bus terug gepakt naar Udon Thani. In het hotel aangekomen hebben we onze spullen gepakt en zijn we naar het station gegaan.

Dag 14: donderdag 22 juli (Ko Chang)

In Udon Thani op de bus gesprongen naar Ko Chang. Het werd weer een hele lange zit. De bus ging niet rechtstreeks naar Ko Chang. We moesten eerst naar Rayon en vandaar moesten we een derde klas bus pakken naar Trat. Omdat Trat vlakbij de Cambodjaanse grens ligt werd de bus verschillende keren aangehouden en moesten we onze paspoorten laten zien. In Trat hebben we de boot gepakt naar Ko Chang. Op Ko Chang was helemaal niets te doen omdat het laag seizoen was. Daarom hebben we meteen besloten om morgen weer te vertrekken. Ik heb een leuk primitief hutje op het strand. ’S Avonds hebben we wat in de bar gehangen. Het was best gezellig.

Dag 15: vrijdag 23 juli (Ko Chang)

Om 10.00 uur ging mijn wekker en aan het ontbijt hebben we toch maar besloten om een dagje langer te blijven. Want we hebben in twee weken tijd hebben we als gekken gereisd dat we het nu wel verstandig vonden om een dagje te relaxen. De rest van de dag met een boekje op het strand gelegen. Rond een uur of 4 besloten we om wat rond te gaan kuieren. Al vlug kwamen we uit bij een leuk restaurantje. Daar weer heerlijk gegeten en twee leuke Thaise meisjes ontmoet. We dachten meteen dat het prostituees waren maar achteraf bleek dat niet zo te zijn. Ik was tegen de dames nogal kortaf omdat ik er helemaal niets mee wilde. Echter Mark toonde wel een lichte interesse. De dames meegenomen naar een bar en daar hebben we wat gedronken. Mijn ‘dame’ sprak geen woord engels dus na een half uurtje ging ze weg. Die van Mark bleef. Het was een lieve meid die goed engels sprak. Ze vertelde met trots dat zij en haar vriendin in de plaatselijk winkel werkten.

We zijn nog naar een ander bar gegaan waar het heel relaxed was. Daar een flesje ChangTip (Thaise whisky) gekocht en in een lekkere hangmat gaan liggen. Mark had het nogal druk met zijn kleine smurf…mauwe heet ze geloof ik. Na nog wat gegeten te hebben ben ik gaan slapen.

Dag 16: zaterdag 24 juli (lekker bussen)

Veel te vroeg naar mijn zin opgestaan, want we zouden vandaag vertrekken. Mark had helemaal geen zin om te vertrekken want hij had zijn grote liefde ontmoet. Ik wilde perse vertrekken want over een paar dagen is het Full Moon party op Kho Pha Ngan. Dus onze spullen gepakt en een taxi gepakt naar de haven en daar de boot gepakt naar het vaste land. In Trat stond de bus op ons te wachten, dus we konden meteen door. Rond 17.00 uur waren we in Bangkok. Daar zijn we weer in een taxi gesprongen want we moesten van station oost naar zuid. Op station zuid aangekomen kwamen we erachter dat alle bussen naar Surathani vol zaten. Dat was gruwelijk balen. Maar toen we daar zaten te balen kwam er weer een Thais mannetje naar ons toe en vroeg waar we naar toe gingen. Toen we hem vertelden dat we naar Surathanie gingen moesten we hem volgen. Ergens achteraf in een steegje konden we kaartjes kopen voor Surathanie en de bus zou om 21.10 vertrekken. Niet dus, uiteindelijk zijn we om 22.30 uur vertrokken.

Dag 17: zondag 25 juli (Kho Pha Nhang)

Om 07.30 waren we in Surathanie en daar moesten we weer het gebruikelijke doen: onderhandelen over de prijs, taxi in, taxi uit en uiteindelijk kwamen we aan bij een reisbureautje. Daar een kaartje voor de boot gekocht naar Ko Pha Ngan. We zouden eerst om 10.00 uur vertrekken maar toen ze belde om te reserveren bleek dat de boot vertraging had en dat we nog meekonden met de boot van 8 uur. Dat was dus een meevaller! We zijn met een taxi die 140 km/uur reed naar de haven gescheurd en we waren op tijd voor de boot. Het was vijf uur varen naar Ko pha Ngan waar we uiteindelijk om 12.00 uur aangekomen zijn. Daar hebben we de taxi genomen naar Hatrin maar alle hotels zaten vol. De taxi dus weer gepakt en uiteindelijk toch een bungalowtje gevonden. Daar hebben we eerst wat gegeten en toen weer een motortje gehuurd en de omgeving wezen verkennen. Onderweg nog even een E-mail naar Kay gestuurd om te laten weten dat ik eindelijk op Ko Pha Ngan aan gekomen ben. Ze is namelijk ook op dit eiland. Kay is een engels meisje waarmee ik vorig jaar door Maleisië en Thailand heb gereisd. Nu lig ik wat te schrijven in mijn hangmatje en ben ik wat aan het uitrusten want vanavond gaan we weer op stap. Met Mark naar Hatrin beach gegaan en hebben daar wat gegeten. Daarna hebben we op het strand een flesje whisky gedronken. Toen we op het punt stonden om naar huis te gaan ontmoette wij een paar vrouwtjes uit Sao Pallo. Daarmee gekletst en al vlug vroeg ze of we zin hadden om bij hen te komen zitten. Mark was nogal moe dus die ging naar huis. Ik ben dus bij de meiden gaan zitten en hebben we tot 4.30 uur zitten te kletsen. Toen vond ik het ook wel welletjes en ben ik met de taxi naar huis gegaan.

Dag 18: maandag 26 juli (Kho Pha Nhang)

Om 12 uur mijn bed uitgekomen en na een ontbijtje naar Hatrin gegaan om daar om het strand te gaan liggen. Na een paar uur was ik het beu en ben ik op de motor gesprongen op zoek naar Kay. Die kon ik dus niet vinden. Toen nog even mijn e-mail gecheckt en jawel hoor ik had een berichtje van Kay. Ze stelde voor om elkaar rond 19.00 uur te treffen in een restaurantje. Vlug naar het hotel gereden om te eten en te douchen. Tijdens het eten twee Canadezen vrouwtjes ontmoet. Met hen de taxi gepakt naar Hatrin. Naar het restaurantje gelopen waar ik Kay snel had gevonden. Het was geweldig om haar weer te zien! Wij hadden volop bij te kletsen en ik had weer moeite met haar Bristols engels. Al vlug naar het strand gegaan en daar een fles rum opengetrokken en even later nog een. Eén van de Canadese vrouwtjes had moeite met het Thaise brouwsel en moest even weg. Toen Kay om 01.30 uur ook begon te wankelen van de drank zijn we naar huis gegaan.

Dag 19: dinsdag 27 juli (Kho Pha Nhang)

Om 12.00 uur opgestaan en de was onder de douche gedaan. Dat doe ik meestal omdat dat meestal de koelste methode is. De rest van de dag wat geluierd. Vanavond is het full moon party. Ik ben benieuwd. Ik heb er zoveel verhalen over gehoord. Om 20.00 uur de taxi gepakt naar Hatrin beach. Het was hartstikke druk. Even mijn e-mail gecheckt om te kijken of ik een berichtje van Kay had. Ze zou om 22.00 uur bij de Vinyl club zijn. Daar dus naar toegegaan en een flesje rum besteld. Ik denk dat er op een gegeven moment wel 10.000 man op het strand waren. Het was echt een heel groot feest. Een feestje dat je maar zelden meemaakt. Tot 09.00 uur ben ik doorgegaan. Het was best wel raar want de tijd vloog voorbij. We waren binnen in een club aan het dansen en toen we buiten kwamen was het licht. Op het podium geklommen en daar staan te dansen totdat de zon opkwam. Dit feestje komt zeker op mijn lijstje van de vijf beste feesten ooit voor! Alles was goed. De atmosfeer, de mensen, muziek, drank en…..

Dag 20: woensdag 28 juli (Kho Pha Nhang)

De taxi naar huis gepakt en rond 09.00 uur lag ik op mijn bed. Als een blok in slaap gevallen en om 14.30 uur maar opgestaan. Ik was nog steeds hartstikke moe. Eerst ontbeten en toen op het strand gaan liggen maar dat was al te vermoeiend. Dus in mijn hangmatje gekropen en daar een beetje in coma gelegen. Om 18.30 uur schoot ik wakker en ben ik gaan douchen om wakker te worden. Daarna de taxi genomen naar Hatrin. Daar Kay ontmoet en afgesproken dat ik ze later op het strand zou ontmoeten. Even wezen winkelen en een paar T-shirtjes gekocht en een paar slippers. Die was ik namelijk gisteren verloren. Een half uur later naar het strand gelopen waar het erg rustig was. Iedereen was namelijk hartstikke lam. Om het af te leren hebben we weer een flesje rum opengetrokken. Kay was erg stil en kon het niet geloven dat ik weer een fles rum open had gemaakt. Omdat we moe waren zijn we om 2 uur naar huis gegaan.

Dag 21: donderdag 29 juli (Ko Tao)

Om 9 uur op gestaan en mijn spullen gepakt. Tijdens het ontbijt zeiden ze dat de boot om 10.00 uur zou vertrekken en niet om 10.30 uur. Dus het werd weer haasten. Om 9.50 uur waren we bij de haven maar we moesten eerst naar de bank want al ons geld was op. Ik moest naar een andere bank want ze accepteerden geen mastercard. Toen ik uiteindelijk om 10.05 uur bij de haven terug kwam was de boot net drie minuten weg en had ik het nakijken. Mark zat op de boot. Ik ben dus maar wat gaan ontbijten en flink zitten balen want nu moet ik 2½ uur wachten. Toen ik uiteindelijk in Ko Tao aankwam stond Mark met een brede grijns op mij te wachten. Ik werd meteen belaagd door de lokale mensen dat ik met hen moest gaan duiken en in hun mooie hotel moest gaan slapen. Daar werd ik dus helemaal gek van!!! Ik wist al met welke diveshop mijn duiken wilde gaan maken. Dus ben ik dat even gaan regelen. Vervolgens in een taxi gesprongen en op zoek gegaan naar een guesthouse. Daar vroegen ze 250 bath wat wij veel te veel vonden. Na flink onderhandelen ging hij akkoord met 200 bath. Na wat gegeten te hebben zijn we gaan snorkelen. Tijdens het snorkelen kwam ik een hele dikke zeelang tegen. Ik had er dus meteen genoeg van.

Dag 21: vrijdag 30 juli (Ko Tao)

Alweer een dag in PARADISE!!! Om 7 uur ging mijn wekker af en ben ik vlug gaan ontbijten want ik moest gaan duiken vandaag. Naar de diveshop gelopen want er zou een taxi op mij wachten. Die stond er netjes dus zijn we om 8 uur naar de haven gereden. Nadat we onze duikspullen hadden uitgezocht zijn we de boot opgegaan. De zee was nogal onrustig. Als budy had ik een jongen uit Schotland. De duik stelde helemaal niets voor. Ik heb al op zoveel plaatsen gedoken dat het echt spectaculair moet zijn om mij echt te laten genieten. De tweede duik was beter. We zwommen door grotten heen. ’S Middags wat op het strand gehangen en ’S avonds aan de bar gehangen.

Dag 22: zaterdag 31 juli (Ko Tao)

Om 7 uur ging mijn wekker af maar ik kon dus echt mijn bed niet uitkomen. Bovendien regende het ook nog. Lekker blijven liggen en tegen de middag naar de diveshop gelopen om te kijken of ik mee kon gaan met de middagduiken. Maar alles zat vol. Dus maar weer een motor gehuurd om het eiland te gaan verkennen. De wegen waren ontzettend slecht maar ik als ervaren motor rijder..ehue had daar geen moeite mee. In totaal maar een keer gevallen. Toen ik tegen een berg opreed schakelde ik van zijn 2 terug in neutraal dus ipv vooruit te gaan ging ik achteruit omdat de remmen niet optimaal werkte. Dus van de motor afgestapt en laten vallen. Gelukkig was de motor al flink beschadigd dus die paar extra krassen vielen niet op. Onderweg een Canadees meisje ontmoet die ik had leren kennen op Ko Pha Ngan. Daar voor vanmiddag een afspraakje mee gemaakt om te gaan snorkelen. Om 15.30 uur gaan snorkelen met Ursula. Het koraal viel vies tegen maar het was toch wel leuk. Tegen 18.30 uur was ik terug en Mark stond al te wachten. Hij is namelijk bezig met zijn Padi open water cursus. Hij had problemen met het klaren van zijn oren dus moest hij even naar de doktor om zijn oren na te laten kijken. Daar naar toe gereden. ’S Avonds weer aan de bar gehangen en weer wat mensen ontmoet. Mark ging vroeg slapen want hij heeft morgen cursus.

Dag 23: zondag 1 augustus (Ko Tao)

Alweer ging mijn wekker te vroeg af. Vlug op mijn motor gesprongen en naar de haven gereden om te gaan duiken. Dit keer was een divemaster mijn buddy. De duiken waren weer niet echt spectaculair. ’S Middags op het strand gelegen en ’s avonds naar Thai boxing gaan kijken. Dat was hartstikke spectaculair maar omdat we nogal moe waren zijn we om 00.30 uur terug gelopen.

Dag 24: maandag 2 augustus (Ko Tao)

Vandaag weer gedoken met een buddy uit Nederland. We mochten gelukkig alleen gaan duiken maar na tien minuten was ik mijn buddy kwijt. Ik heb even op hem gewacht maar ik kon hem nergens vinden dus maar naar de oppervlakte gegaan, daar was hij ook niet. Dus maar weer naar beneden waar ik gelukkig een groepje tegenkwam en daar ben ik maar verder mee gedoken. Op de boot kregen we er flink van langs maar toen ik vertelde hoe ik gehandeld had kreeg ik zelfs een complimentje. De pest op zo’n diversmecca is dat er heel veel duikers zijn met 0,0 ervaring. Ik heb inmiddels al meer dan 50 duiken gemaakt zodat ik nu echt wel weet hoe ik in bepaalde situaties moet handelen. De tweede duik maar braaf met de groep gedaan. Bij de tweede duik voelde ik mij niet echt lekker. Waarschijnlijk te veel rum gedronken de avond van tevoren. ’S Middags weer lekker op het strand gelegen en geslapen. ’S Avonds aan de bar gehangen met een Zwitser en een Thaise jongen. Daarna naar de go go bar gelopen maar daar was het erg rustig. Dus om 1 uur mijn bedje ingedoken.

Dag 25: dinsdag 3 augustus (Boten en bussen)

Om 11 uur mijn bed uitgekomen en mijn spullen gepakt. Het was nogal slecht weer. Dus een paar films gehaald en de hele dag films gekeken. Om 20.00 uur pakken we de nachtboot naar Surathanie. Vervolgens de bus naar Krabi waarna we de boot pakken naar het mooiste eiland ter wereld KO PHI PHI. Ook nog even mijn e-mail gecheckt en ik had een mail van Tom, Kristina en Kay. De nachtboot is een verhaal apart. Mark en ik waren zo slim om wat bier in te slaan en die smaakte goed. Het was een hele oude boot zodat ik eigenlijk versteld van stond dat ie kon varen. Er was een hokje op het dek waar 25 man/vrouw op de grond sliepen. De golven waren zo hoog dat we vreesden dat de boot om zou slaan. Op dek moesten we een paar keer bukken want er kwam een bank voorbij gevlogen. Het was ongeveer 7 uur varen naar Surathanie. Daar om 05.00 uur aangekomen. We werden in een taxi geloosd die we deelden met 2 Deense meisjes. We werden naar een reisbureautje gebracht en daar moesten we twee uur op de bus naar Krabi wachten. Dus maar een kop koffie gepakt en met de Denen zitten te kletsen. Het was vier uur met de minibus naar Karbi. Aangekomen in Krabi moesten we weer twee uur wachten voor de boot na Ko Phi Phi.

Dag 26: woensdag 4 augustus (Ko Phi Phi)

Omdat we twee uur moesten wachten zijn we maar Krabi gaan verkennen. Omdat ik wist van vorig jaar dat er geen pinautomaten waren op Ko Phi Phi zijn we even naar de bank gelopen om een flinke voorraad geld te pinnen. Na de bank zijn we gaan ontbijten bij een eettentje langs de weg. Het was echt Thais eten en het was gruwelijk heet maar enorm lekker. Het was zo heet dat we begonnen te zweten en voor het eerst kreeg ik mijn bordje niet leeg. De zee was weer lekker wild en regelmatig spoelde er een grote golf over het dek zodat wij en onze bagage kleddernat werd. Na een oversteek van twee uur was ik terug in PARADISE. Wat is Ko Phi Phi toch een mooi eiland. Kristalhelder water, parelwitte stranden, veel palmbomen en heel veel mooie vrouwen. Nadat de boot had aangemeerd ben ik regelrecht naar het hotel gelopen waar ik vorig jaar zo’n goeie tijd heb gehad. Hetzelfde bungalowtje was nog vrij die ik vorig jaar had. Die dus meteen genomen maar wat mij meteen opviel is dat het huisje een bouwval was geworden. Bovendien stonk de wc enorm. Mijn spullen in de kamer gegooid en toen gaan eten bij de bakkerij. Daarna zijn we op het strand gaan liggen en zijn we wat gaan slapen. Een strak blauwe lucht en 35 graden wat willen we nog meer? ’S Avonds een visje gegeten en op stap geweest in de beruchte Tin Tin bar. Daar was helemaal niets veranderd. Het eiland op zich had een complete metamorfose ondergaan. Het was er niet beter op geworden. Er waren ontzettend veel diveshops, restaurants, hotels en kroegen bij gekomen. Het werd weer een gezellige avond in de TinTins. Mark stond te kletsen met de Deense dames en ik had weer een Zweedse dame ontmoet. Ze heet Helana en komt uit Stockholm. Een hartstikke leuke meid maar ze had een vriendje thuis zitten. Afgesproken dat we morgen met elkaar gaan eten.

Dag 27: donderdag 5 augustus (Ko Phi Phi)

Another day in paradise!

De hele dag op het strand gelegen en ondertussen nog wat gesnorkeld. Om 19.00 uur kwam Helana mij alleen ophalen. Haar vriendin was ziek maar dat vond ik dus helemaal niet erg! Bij mijn favoriete restaurant gaan eten. Het was weer erg lekker. Omdat ik erg moe was heb ik na het eten een paar red bulletjes gedronken en toen was ik er weer helemaal klaar voor. Na een paar biertjes kon ik het niet laten om het beruchte emmertje te bestellen. Dupond Dupon genaamd. Als je dit besteld krijg je een emmertje met daarin Sang Sum (rum) red bull en ijs en daar wordt je gruwelijk lazerus van! Mark was alweer vroeg naar bed gegaan dus bleef ik met de Helana achter. Daarmee naar de reggae club gelopen en daar een paar Jack Danniels gedronken. Een poging gewaagd om haar te versieren maar ze bleef bij haar boyfriend verhaal. De rest van de avond gezellig met haar wat gedronken en om 6 uur gaan slapen.

Dag 28: vrijdag 6 augustus (Ko Phi Phi)

Om 8 uur opgestaan want we zouden vandaag met een bootje rond de eilanden gaan varen. Als eerste gingen we met de boot naar een grot. Daarna gingen we wat rondvaren. Ik had mij op het dak van de boot geïnstalleerd en heb heerlijk geslapen. Na een uurtje rondgevaard te hebben zijn we bij een rif gaan snorkelen waar we een heleboel inktvissen hebben gezien. Aan boord was een leuke Nederlandse meid maar die was al bezet. ’S Avonds zijn we naar de TinTins gegaan. Helana heb ik die avond niet meer gezien. Toen we aan de bar stonden kwamen we de Deense dames tegen. Daar dus een emmertje Dupond Dupond mee gedronken. Ze stelde ons ook voor aan twee Australische dames. Kirrelee en Caroline uit Adelaide. Ik vond het super om weer eens dat Australisch accent te horen. Daar dus de nodige emmertjes Dupond Dupond mee gedronken. Kirrelee was op een gegeven moment zo zat als een aap en wilde gaan zwemmen in de zee. Dat vonden we niet zo’n goed idee maar ze bleef doordrammen. Dus zijn we met zijn vieren naar het strand gelopen. Caroline ging niet zwemmen dus bleef zij en Mark achter. Het zwemmen was heel gaaf. Ze was zo weer nuchter en het is prachtig om onder de sterren te zwemmen. Na een uur gezwommen te hebben zijn we het water uitgegaan. Mark en Caroline stonden helaas nog steeds op ons te wachten en waren best wel kwaad omdat wij zo lang weg waren. Tja…ze hadden echt niet op ons hoeven te wachten!

Dag 29: zaterdag 7 augustus (Ko Phi Phi)

Terug gekomen bij onze bungalow kwam ik achter dat ik mijn sleutel had verloren. Mijn deur dus proberen te forceren maar dat lukte niet. Er zat dus niets anders op om bij Mark in zijn bedje te kruipen. Een paar uur later naar de receptie gelopen om een reserve sleutel te halen. Dat koste mij 200 bath en dat was ik dus niet van plan om te betalen! Uiteindelijk de deur met veel moeite open gekregen. Kennelijk ben ik er vannacht een beetje lomp meegeweest. Om 14.00 uur mijn bedje uit gekomen en op het strand verder gaan slapen. ’S Avond met de Australische dames gaan uit eten. We hadden scampi’s besteld en die smaakte heerlijk. Kirrelee was nogal stilletjes en ik kan wel vermoeden waarom. Na het eten zijn Mark en ik gaan shoppen en hebben we een paar T-shirtjes gekocht en een zilveren ketting. Daarna naar TinTins gelopen. Caroline en Kirrelee kwamen wat later. Ik had al een emmertje voor mijn neus staan toen ze binnen kwamen. Ik was nogal moe en had moeite om op gang komen. De dames hadden er duidelijk minder moeite mee en stonden op de dansvloer. Kirrelee stond met een ander vent te dansen dus werd het tijd om in actie te komen en vooral toen ik te horen kreeg dat die jongen uit Israël kwam. Want met die gasten wil ik gewoon niets te maken hebben! Ik heb er zoveel slechte ervaringen mee gehad dat ik niet eens meer de moeite doe om ze beter te leren kennen. Hij had gelukkig vlug door dat ie moest opbokken en dat ie van mijn vriendinnetje af moest blijven! In die paar dagen dat we nu hier zijn hebben we best wel veel mensen leren kennen. Zoals de engels dames die in TinTin werken en een Nieuw Zeelander die hier werkt als duikinstructeur. We gingen met zijn allen weer nachtzwemmen en het was heel gezellig. Toen we terug kwamen op het strand was het ‘Thai boxen’ al begonnen. Don de Nieuw Zeelander had woorden gekregen met een paar Fransen en binnen korte tijd was het de grootste ruzie. Met twee man probeerde ze Don een kopje kleiner te maken dus ben ik er maar effe mee gaan bemoeien. Ik heb een gruwelijke hekel aan vechten maar als het moet dan moet het. Dus die Fransoos van Don afgetrapt. Toen er meer Franse vriendjes aan kwamen en ook ze ook nog Kirrelee begonnen te slaan was het goed mis. Gelukkig kwamen er nog wat engelse jongens ons helpen. Dus het gevecht was snel voorbij. Later hoorde ik van een paar engelse vrouwen dat die Fransozen hun al dagenlang lastig zaten te vallen, zo ook vanavond en dat zag Don en daarom greep hij in. Alleen die Fransen hadden even niet in de gaten dat wij met een groep van een man of 20 waren. Daarna met zijn allen gezellig zitten te kletsen totdat die Israëliër uit het niets kwam opduiken. Hij begon meteen weer sterke verhalen over het Israëlische leger te vertellen en hoe geweldig ze allemaal waren. Kirrelee kon dit niet aanhoren en had zich terug getrokken om te mediteren. Ik vond het ook wel welletje en ben ik gaan slapen.

Dag 30: zondag 8 augustus (Ko Phi Phi)

Om 8 uur opgestaan want Mark en ik zouden gaan zeevissen. Een uur later zijn we met een Longtial boot de open zee opgegaan. Onze gids sprak geen woord engels. Hij ging eerst aasvisjes vangen met een lijntje zonder aas eraan en toch ving hij visjes. We snapten er niks van. Uiteindelijk had hij er genoeg gevangen en was hij vervolgens een half uur bezig om zijn anker uit te gooien. Mark en ik wisten niet wat we zagen maar vonden het best. Na een uur gevist te hebben…ehue hij deed al het werk en wij mochten toekijken heeft hij weer zijn anker opgehaald en voeren wij terug richting het eiland. Het weer was namelijk omgeslagen en de golven werden hoger en hoger. Al met al hebben we helemaal niets gevangen. Oke Mark had weer iets oneetbaars gevangen. Een grote vis met een zuignap op zijn kop. Op de terugweg heb ik nog een Tonijn en zeebaars gevangen. Hadden we tenminste toch nog iets voor op de barbecue. ’S Avonds weer naar de TinTins gegaan.

Dag 31: maandag 9 augustus (Ko Phi Phi)

Een rustig dagje gehad. Op het strand gelegen en een paar mailtjes naar huis gestuurd en ’s avonds natuurlijk weer op stap geweest.

Dag 32: dinsdag 10 augustus (Ko Phi Phi)

Alweer een dag in paradise en hetzelfde gedaan als gisteren.

Dag 33: woensdag 11 augustus (Ko Phi Phi)

’S middags wat gesnorkeld en ‘s avonds naar onze stamkroeg geweest om daar weer een spelletje vier op een rij te spelen. Daar een leuke Frans Canadese meid ontmoet die daar was met een paar Fransen. Gevraagd of ze ook naar de TinTins kwamen. Vele uren later zag ik ze pas in de Tin Tins. Ze zat namelijk in een donker hoekje met die gasten en daar bleef ze ook zitten.

Dag 34: donderdag 12 augustus (Bangkok)

Het was vandaag weer schitterend weer en er is weinig te merken van het regenseizoen. Lekker op het strand gaan liggen en om 14.00 uur de boot naar Krabi gepakt. De bewoonde wereld was een hele omschakeling. Heel veel verkeer en al die mensen. Omdat de boot vanwege eb niet kon aanmeren moesten we overstappen in een longtail boot waarna we aan de oever werden afgezet. Daar zijn we in een Tuk Tuk gesprongen en werden we netjes afgezet bij een reisbureau. De bus stond al te wachten op ons en via Surathanie reden we naar Bangkok. Halverwege stopte de bus plotseling langs de kant van de weg. Toen we uitstapten zagen we dat het goed mis was. Er lag een paar liter diesel onder de bus en ook een spoor op de weg. Na een oponthoud van een uur zijn we uiteindelijk weer verder gereden en heelhuids op Ko San Road aangekomen. Daar naar onze favoriete guesthouse gelopen maar die zat bijna helemaal vol. Ze hadden wel een kamer met airco. Die dus maar genomen.

Dag 35: vrijdag 13 augustus (Bangkok)

Lekker vroeg opgestaan en na een bordje rijst de taxi gepakt naar de shopping mal. Daar hebben we geprobeerd om onze vliegticket te bevestigen maar we kregen een antwoordapparaat. Nadat we het halve winkelcentrum leeg gekocht hadden weer een poging gewaagd om onze vliegticket te bevestigen. Toen ik aan het bellen was kwam een mannetje uit een winkel gelopen en vroeg of wij een met de hand gemaakt pak wilde kopen. Ik zei dat het hem nooit zou lukken om dat pak op tijd af te hebben omdat morgenvroeg ons vliegtuig zou vertrekken. Hij wist ons te overtuigen dat het wel zou lukken. De stof uitgezocht en afgesproken dat we over twee uur langs zouden komen om het jasje aan te passen. Vervolgens moesten we om 19.00 uur weer langs komen om te passen. De hele dag in de shoppingmal doorgebracht en ook even naar de kapper geweest. Om 19.30 uur ons pak aangepast en het staat hartstikke mooi. Het jasje moet nog aangepast worden en de rest was al klaar. Het jasje en een extra boek zouden ze rond middernacht in ons hotel komen brengen. We moesten alles afrekenen dus ik ben benieuwd of ze het jasje ooit zouden komen brengen. Op Ko San road nog wat souveniertjes gekocht. We hebben tot 1 uur 's nachts aan de bar gezeten en begonnen onze hoop te verliezen. Maar om 1.05 uur kwamen ze het jasje brengen. De broek ontbrak, maar die zou ook nog komen. Ondertussen hadden wij een Australiër ontmoet die in Bangkok engelse les geeft. Met hem en Mark een taxi gepakt naar Papong en daar een rare club binnen gelopen. Op het podium stonden jonge meisjes spiernaakt te dansen en toen we gingen zitten, kwamen er snel een paar langs ons zitten. Na een paar biertjes leek het ons toch verstandiger om te gaan en zijn we wat gaan drinken in een go go bar. Daar een leuke Thaise dame ontmoet en daarmee tot een uur of vijf mee zitten te kletsen. Toen we naar ons hotel wilde gaan vroeg ze of ze mee mocht. Niet dus en hebben de taxi terug gepakt naar Ko San Road. Om 6 uur lagen we op bed.

Dag 36: zaterdag 14 augustus (in het vliegtuig)

Alweer de laatste dag vandaag. Om 8 uur met heel veel moeite opgestaan en geprobeerd om wat te ontbijten maar dat lukte niet echt. Om 9 uur de bus naar het vliegveld gepakt. De chauffeur reed als een gek en wilde een nieuw snelheidsrecord breken. Bij het inchecken moesten weer 500 bath luchthaven belasting betalen. Om 15.15 uur vertok het vliegtuig zonder vertraging!!! Om 16.00 uur zijn we geland in Taipei waar we tot 22.50 uur moesten wachten op onze vlucht naar Amsterdam. Ik had dus mooi de tijd om mijn dagboek wat bij te werken. Want dat is de afgelopen weken niet echt gelukt. Het is alweer een goed geslaagde reis. Ik ben alweer nieuwe plannen aan het maken zo wil ik volgend jaar naar Vietnam of naar India.

Dag 36: zaterdag 14 augustus (Valkenswaard, Nederland)

Om 9.50 uur zijn we geland in Amsterdam en dat was nog wel 10 minuten te vroeg. In Dubai was het carnaval afgelopen want daar hebben we geen alibaba’s gezien. We moesten een uur op onze bagage wachten en bij de douane begonnen ze moeilijk te doen. Ik had drie sloffen sigaretten bij me maar daar vroegen ze niet naar. Ze wilde echter wel weten wat we in die grote plastic zakken hadden. We zeiden naar eerlijkheid dat we twee pakken hadden gekocht. We moesten de aankoopbonnen laten zien en de douane liep weg met de bonnetjes. Even later kwam hij terug met de mededeling dat het goed was. Bij marks ouders onze pakken geshowd waarna ik naar huis ben gegaan.

Het was weer een super geslaagde vakantie. Kon het maar altijd vakantie zijn!

Terug naar reisverslagen