Deze pagina beschrijft onze reis door Vietnam en de stranden van Thailand.

Route overzicht Vietnam

Vietnam

Dag 7: donderdag 4 juli 2002 (Phnom Penh – Saigon)

Vandaag richting de grens van Vietnam vertrokken. Dit keer met de toeristenbus in plaats van met de pick up. Een stuk comfortabeler maar minder gezellig! Onderweg krijgen we nog autopech maar gelukkig kan de chauffeur het zelf oplossen. Na een half uurtje wachten in de brandende zon gaan we weer verder richting de grens. Om 12.00 uur waren we bij de grens en we hebben maar liefst 3 uur nodig gehad om de grens over te steken. Eerst een half uur wachten in de hete Cambodjaanse zon voordat we het land uitmochten. Vervolgens in Vietnam bij de grens weer bijna een uur wachten. En toen even 2000 dong betalen (15.000 dong = 1 dollar) of anders een pil slikken. Dit raadsel is ons nog steeds niet duidelijk maar het schijnt iets met je gezondheid te maken te hebben. Wij besloten maar te betalen om van het gezeur af te zijn. De Lonely Planet waarschuwt ook voor deze praktijken maar het is niemand duidelijk waarom we moeten betalen als toerist.

Het verschil met Cambodja is groot! Verharde wegen, een luxe touringcarbus die uiteraard weer wordt volgeladen met toeristen. Om zes uur arriveren we in Saigon (Ho Chin Min City). Dit is een ware cultuurschok. Er wonen hier ongeveer 7 miljoen mensen en daarvan bezitten 2,5 miljoen mensen een motorbike. Opeens begint het te regenen en is het twee minuten doodstil. Geen getoeter en geen lawaai, geen uitlaatgassen, want iedereen stopt om zijn regenpak aan te trekken. Vervolgens brommen ze weer vrolijk verder. We hebben een mooi hotel gevonden voor U$ 7,-.

Dag 8: vrijdag 5 juli (Saigon – Cu Chi tunnels)

In plaats van de toeristenbus te pakken besluiten we een motorbike te huren. Maar Marcel kan goed rijden zegt hij tegen de dame van de brommerverhuur want dat heeft hij in Thailand zo vaak gedaan. De eerste de beste hoek die we omslaan gaat hij aan de linkerkant rijden. Dus Anouk gillen achterop: WAAR GA JIJ NAAR TOE, JE BENT HIER NIET IN THAILAND, ZE RIJDEN HIER RECHTS. Maar gelukkig is alles goed gekomen en om 12.00 uur zijn we veilig aangekomen bij de tunnels en we zijn nog net op tijd voor de rondleiding. Deze tunnels zijn gebouwd door de Vietcong om weerstand te bieden tegen de Amerikanen. Nu zijn deze tunnels al wat groter gemaakt voor Europeanen maar het is nog steeds erg benauwd. Als je al niet claustrofobisch bent word je het hier wel. Daarna nog een tempelcomplex bezocht wat gebouwd is ter nagedachtenis aan alle slachtoffers in Vietnam. En dat zijn er nogal wat door de jaren heen. Vervolgens krijgen we op de terugweg naar Saigon 2x een lekke band. Gelukkig staan ze hier langs de stoeprand al klaar om de band te repareren voor 4.000 dong (ongeveer 30 eurocent) en binnen 10 minuten zijn we weer op weg.

Dag 9: zaterdag 6 juli (Saigon)

Zaterdag hebben we een stadstour gedaan door Saigon. We wilden eerst met de bus want ik had zo'n zeer achterwerk gekregen op die brommer maar de man bij het toeristenbureau lachten ons vierkant uit. Als we op de motorbike naar de tunnels konden, konden we dit ook wel zelf doen vond hij. We konden ons 's ochtends om 08.30 melden om achter de gids aan te rijden. Ook prima, kunnen we tenminste niet verdwalen. We bezoeken allerlei dingen in Saigon, zoals het reunifaction palace en een Chinese tempel. Daarna gaan we in de Chinese wijk lunchen. Tijdens de lunch begint het hard te regenen. En wat doen we dan? Alle klanten gaan binnen zitten en de vuile vaat komt naar buiten. Kan die vast afgespoeld worden. Ook zijn we naar het Warmuseum geweest. Hier zie je het verhaal eens van de andere kant. Zeer anti-Amerikaans maar wel indrukwekkend. Vooral het effect van Agent Orange op de bevolking (zelfs na de oorlog werden er nog verminkte kinderen geboren, ook in Amerika) laat een diepe indruk achter.

‘S avonds besluiten we een buskaart te kopen richting Hanoi maar we stuiten op wat verzet. We komen namelijk een aantal mensen tegen die we in Cambodja hebben leren kennen en die sleuren ons mee de kroeg in. 'S Nachts om 2 uur rollen we naar buiten (niet van de drank maar van het lachen want die gasten zijn zo gek als een deur). In Nederland zie je op een doordeweekse avond geen kip op straat (en ook geen mensen). Hier zie je van alles. Degene met straatstalletjes slapen gewoon op een stretcher naast de stal en de taxi motorbikes staan ook nog steeds startklaar. Wie zei er ook alweer dat New York de stad is die nooit slaapt? Saigon begint er verdacht veel op te lijken.

Dag 10: zondag 7 juli (Saigon - Mekong Delta)

'S Nachts om half drie gaan slapen en om half zeven er weer uit (en dan zeggen ze dat vakantie relaxen is, ik ben al 11 dagen op pad en ik heb nog geen een nacht meer dan zes uur geslapen). Zondag zijn we namelijk voor twee dagen naar de Mekong Delta vertrokken. De eerste dag valt een beetje tegen. Veel in de bus en weinig op de boot. We overnachten in Cantho in een bungalowpark buiten de stad. We krijgen een diner aangeboden op de boot en varen rond. Ondertussen is er natuurlijk niks te zien (zoals ik al had verwacht) want elektriciteit hebben ze hier niet overal. Wel krijgen we tijdens het diner een massage aangeboden en 's ochtends bij het ontbijt weer.

Dag 11: maandag 8 juli (Saigon – Dalat)

De tweede dag is beter. We gaan naar twee drijvende markten waar zelfs de benzinepomp op een boot staat. 'S middags zijn we een stuk jungle in geweest waar de Vietcong zich schuil hield voor de Amerikanen. Ook moeten we weer met de ferry oversteken. Voor de ferry ligt een slachtoffer van Agent Orange met een halve arm en geen onderbenen. Voor ons is dit een ware cultuurschok maar na de slachtoffers van de Khmer Rouge (zonder benen vanwege landmijnen zitten ze voor het National Museum in Cambodja) te hebben gezien moet je ook hier jezelf overheen zetten. Je kunt namelijk geen geld en eten blijven geven in deze landen. Op een gegeven moment houdt het op. Vervolgens weer een heel eind bussen om in Saigon aan te komen. Om acht uur zijn we eindelijk 'thuis' en we gaan onmiddellijk weer eten. Morgen vertrekken we richting Dalat. Weg uit deze lawaaierige stinkstad. Saigon is geen mooie stad maar het is wel iets wat je gezien moet hebben. Het is niet te vergelijken met welke andere stad dan ook. Het is een stad met veel (recente) geschiedenis en dat maakt het interessant maar voor de rest zijn we blij dat we morgen weg kunnen.

We hebben een buskaart gekocht die ons van Saigon helemaal naar Hanoi brengt. Voor 23 dollar kunnen we onderweg in- en uitstappen wanneer we willen. Het is in Vietnam niet mogelijk om met het lokale vervoer te reizen. Bij het busstation weigeren ze toeristen om een kaartje te kopen voor de lokale bus. Een andere optie is om met de trein naar het noorden te reizen maar bij het treinstation betaal je 4x meer voor een kaartje dan iemand van de plaatselijke bevolking. De beste optie is dus de toeristenbus voor 23 dollar.

Dag 12: dinsdag 9 juli (Dalat)

Vandaag zijn we vanuit Saigon naar Dalat vertrokken. Dit ligt op zo'n 1000 meter hoogte en het weer doet Europees aan. Vandaar dat tijdens de Franse bezetting heel veel van die Fransen hier een zomerhuisje hadden. Aangekomen in Dalat regent het volop, echt Europees dus. We nemen een kamer iets buiten het centrum en 's avonds zijn we naar het meer gewandeld waar een voortreffelijk restaurant was. Teruggekomen in het hotel zou Marcel nog even een tochtje voor de volgende dag gaan boeken maar al wie ik zag op de hotelkamer, geen Marcel. Anouk dus weer op zoek! Had hij beneden weer een aantal drinkmaten gevonden (de plaatselijke gidsen) en zat meneer weer aan de aardbeienwijn. Dit moest ik natuurlijk ook proeven en hoe verder de avond vorderden hoe meer toeristen erbij kwamen. Werd het nog gezellig ook.

Dag 13: woensdag 10 juli (Dalat)

In Dalat hebben we een toertocht gemaakt door de omgeving. Helaas was dit een beetje een teleurstelling, weer volop regen, maximum temperatuur 20 graden en de omgeving was niet echt bijzonder. 's Morgens zijn we ook nog naar Chicken Village geweest. Ook een verhaal apart. In Chicken Village woont een kleine etnische minderheid en die hebben, net als in de rest van Vietnam gewoon weinig te vertellen en zijn erg arm. Nu vragen jullie je natuurlijk af waarom het Chicken Village heet? Nou, ze hebben de overheid geholpen tijdens de oorlog tegen de US en de overheid wilde het dorp iets teruggeven. Ze hebben geen verharde wegen, houten huizen, geen schoon water en nauwelijks kleding aan hun lijf. Dus wat vroegen ze aan de overheid. Juist, een stenen kip van 3 meter hoog. Als ik honger of dorst had zou ik ook graag een stenen kip in mijn achtertuin willen. Feit is wel dat het veel van die gekke toeristen trekt die het verhaal nauwelijks kunnen geloven en dat de drie souvenirshops (want die hebben ze wel) goede zaken doen.

We zijn naar een aantal watervallen geweest (maar die komen mij onderhand ook mijn neus uit, net als die tempels hier). Vervolgens naar het Grazy House en toen stond de Grazy Monk op het programma. Maar die was een pilsje drinken in de plaatselijke kroeg dus gingen we maar naar het treinstation kijken. Dalat valt alles bij elkaar heel erg tegen. Het is een toeristenoord voor de Vietnamezen (die hier hun huwelijksreis vieren). ’s Middags bezoeken we nog een fabriek waar men zijde maakt. Ook hebben we weer enkele tempels in de omgeving bezocht. Alles bij elkaar hebben wij een beetje spijt van Dalat en we besluiten snel naar de kust te gaan, naar Nha Trang.

Dag 14: donderdag 11 juli (Nha Trang)

De volgende dag dus richting het strand vertrokken. We zijn er al om 13.00 uur en we vinden al vrij snel een hotel. Om 14.00 uur liggen we dan al op het strand. Dit bevalt ons beter dan het regenachtige Dalat.

Dag 15: vrijdag 12 juli (Nha Trang)

Vandaag hebben we een boottocht in de omgeving van Nha Trang gemaakt. We hadden al veel wilde verhalen over deze boottocht gehoord en we kunnen nu zeggen, ze zijn allemaal waar. 's Ochtends om 10.00 uur kwam het bier al tevoorschijn. En om 12.00 uur de floating bar. Het klapstuk van de hele boottocht. Iedereen krijgt een zwemband om en de flessen wijn worden op een drijvende plank in het water gezet. En dan maar drinken. En drinken, en een beetje in het water spartelen, en weer drinken. Weer aan boord is het eten inmiddels klaar en kunnen we aanvallen. Dit is overigens niet de beruchte boottocht van Mama Hanh zoals die in veel reisgidsen staat. Mama Hanh zit nog steeds vast maar veel toeristenburo’s hebben haar idee overgenomen en organiseren nu soortgelijke boottochtjes. 's Avonds zijn we met alle mensen die we hebben leren kennen op de boot nog op stap geweest. Weer een latertje dus maar het was erg gezellig, kwamen weer allerlei bekenden tegen uit o.a. Cambodja. Iedereen kiest een beetje het gebaande pad dus je blijft elkaar tegen komen hier.

Dag 16: zaterdag 13 juli (Nha Trang)

De volgende dag een motorbike gehuurd en naar het mooiste strand van Vietnam gereden (dus not!!). Misschien 2 jaar geleden maar nu was het vuilste strand wat ik ooit gezien heb in mijn leven. We besluiten dus maar naar de Bo ha Waterfalls te gaan. 600 meter klimmen en niks te zien. Dus maar weer terug naar Nha Trang.

Dag 17: zondag 14 juli (Nha Trang)

Zondag zijn we gaan duiken in Nha Trang. De duikschool was een enorme puinhoop. Ze hadden twee mensen die eerder gedoken hadden (ik en iemand anders) bij twee beginnelingen gezet. En dat meisje was zo bang dat we bij de tweede duik drie keer naar boven moesten om haar weer naar beneden te halen. De eerste keer hadden we niks in de gaten en waren we gewoon verder gedoken zonder instructeur. Was die man niet blij mee!! Ook Marcel’s duikavontuur in Nha Trang was niet echt bijzonder. Er valt weinig te zien en bovendien vissen ze hier met dynamiet. Dus terwijl jij lekker aan het duiken bent zijn ze een paar kilometer verderop met dynamietstaven aan het gooien.

‘s Avonds zijn we om 6.30 op de bus gestapt naar Hoi An. Het was een rit van 500 km en daar hebben we ongeveer 12 uur over gedaan. Niet verwonderlijk hoor, de bus stopt om de twee uur en de weg is of hobbelig of er is gewoon geen weg. We zijn nu tot de ontdekking gekomen dat dit hele land nooit slaapt. Het is 's nachts druk op straat en als we om 3 uur nog ergens stoppen kunnen we nog gewoon eten bestellen.

Dag 18: maandag 15 juli (Hoi An)

Hoi An staat bekend om de vele kledingshops die hier zitten dus we hebben de hele week veel geshopt. We hebben in totaal 4 pakken, 16 blouse, 2 jurken, 1 rok, een topje en 6 broeken laten aanmeten. Natuurlijk moesten we ook een extra tas kopen. Het driedelig pak voor Marcel koste U$ 35,- en de blouses kosten U$7,- per stuk.

Hoi An is een geweldig dorp. Vroeger was het een havenplaats voor o.a. de Fransen, de Chinezen, Japanners en de Hollanders. Tijdens de oorlog is niet alles verwoest dus veel van die oude huizen in Japanse en Franse stijl staan nog overeind.

Dag 19: dinsdag 16 juli (Hoi An)

’s Morgens tijdens het ontbijt kopen we lootjes. Je weet meteen of je prijs hebt, de lootjes zijn namelijk verpakt en worden aan de hand van een lijstje dat de verkoper bij zich heeft gecheckt. We blijven maar loten kopen omdat we elke keer prijs hebben (3.000 dong = 20 eurocent). Ondertussen wordt het steeds drukker rondom ons want de Vietnamezen zijn gek op gokken.

In Hoi An hebben we een motortje gehuurd en zijn we naar Ba Na Hillstation gereden. Lekker koel want het ligt zo'n 1400 meter boven zeeniveau. Helaas waren ze boven op die berg weer aan het karaoke dus toen zijn we maar weer gegaan. Op deze manier hebben we wel de hitte van Hoi An van ons af kunnen schudden.

Dag 20: woensdag 17 juli (Hoi An)

Vandaag zijn we naar de Marble Moutains geweest. Weer een berg op, dit keer te voet en wat hebben ze boven op die berg: Tempels en Boedha's. Vervolgens naar de plaatselijke souvenirshop waar wij dachten een goede deal te hebben gesloten (blijkt later dat hetzelfde beeldje in Hoi An de helft van het geld kost). Daarna zijn wij naar China Beach vertrokken. De Amerikanen gingen hier in de oorlog naar als zij verlof hadden. Heerlijk strand, wij en drie andere toeristen en twee Vietnamese families. Geen karaokebars alleen wat verkopers die ons postcards, sigaretten of een manicure aanbieden. Marcel leest een boekje en kijkt rond 17.00 uur eens op vanuit zijn boekje. En wat blijkt, het hele strand is volgelopen met Vietnamezen. Al die Vietnamezen sluiten hun souvenirshopjes om 17.00 uur en gaan met de hele familie naar het strand. En maar staren en lachen naar die twee grote blanken op het strand.

Dag 21: donderdag 18 juli (Hoi An)

Vandaag wilde we gaan shoppen maar het was veel te heet. We besloten dus maar naar het strand te gaan wat dicht bij Hoi An ligt. Alhoewel er hier meer toeristen komen is het hier ook erg leeg (tot 17.00 uur). Een luilekker vakantie is het in ieder geval niet. Je moet heel wat doen voor je naar het strand kunt. Eerst een motorbike huren, onderhandelen over de prijs, vervolgens onderweg een fles water kopen, onderhandelen over de prijs, dan motorbike parkeren, onderhandelen over de prijs, vervolgens strandstoel huren, onderhandelen over de prijs, ijsje kopen, onderhandelen over de prijs, verkopers afwimpelen, nog meer verkopers afwimpelen, sigaretten kopen, onderhandelen over de prijs. Eer je hier fatsoenlijk op het strand ligt ben je al een uur verder. Maar af en toe begint het je wel je keel uit te hangen. Vandaag stond ik bijna op springen. Had al heel de ochtend moeten onderhandelen en ze hadden mij al een keer afgezet door mij 2 dollar te laten betalen voor 2 blikjes cola. Toen we dus bij de motorstalling kwamen en die man mij 5.000 dong durfde te vragen heb ik hem gezegd Saigon 2.000, Dalat 2.000, Nha Trang 2.000 en vervolgens 2.000 in zijn hand geduwd en aangelopen. Hij stond mij wel raar aan te kijken maar ik word hier zo moe van en op zo'n moment ben ik het echt even beu. Over het algemeen zijn ze heel vriendelijk hier hoor! Ze vinden mij allemaal heel knap en intelligent en vervolgens vragen ze mij of ik in hun winkel iets wil komen kopen.

Wat hebben we nog meer in Hoi An gedaan behalve strand en onderhandelen? We hadden vlakbij ons hotel een terras en elke avond zeiden wij tegen elkaar: ‘We gaan er nog eentje pakken’ en elke avond rolden we als laatste van het terras af. Steeds kwamen we bekenden tegen. En op straat gebeurt van alles, de eerste avond twee ongelukken en een vechtpartij bij de overburen. Nou dachten wij iets bijzonders mee te maken maar de ober vertelde ons dat de twee families aan de overkant wel drie keer per dag vochten. Ik heb hem nog gevraagd of het een toeristische attractie was en of we entreegeld moesten betalen maar dat bleek toch niet het geval te zijn. En elke avond zegt hij tegen ons, ze hebben al twee keer gevochten vandaag, ze zullen wel moe zijn maar vervolgens beginnen ze weer.

Dag 23: vrijdag 19 juli (Hoi An – Hue)

’s Ochtends vroeg vertrokken naar Hue. Onderweg stoppen we nog bij de overblijfselen van een Frans fort. Van het fort op zich is niet veel meer over maar het uitzicht is adembenemend. Vanmiddag even naar de verboden stad geweest maar helaas is er niet veel meer van over.

Dag 23: zaterdag 20 juli (Hue – DMZ tour)

De DMZ is de zone die na de tweede wereldoorlog Noord- en Zuid Vietnam gescheiden hield. In de omgeving is flink gevochten en dat is nog steeds duidelijk te zien. Nog steeds groeit er nauwelijks iets, alleen een beetje gras (waar vroeger volop jungle was) en tussen de heuvels waait het flink. We bezoeken o.a. een oude militaire basis en het Ho Chi Minh trail. Ook brengen we een bezoek aan de tunnels in de DMZ. Deze zijn (in tegenstelling tot de Cu Chi tunnels bij Saigon) nog niet aangepast voor toeristen en dus redelijk authentiek.

Dag 24: zondag 21 juli (Hue)

Vandaag hebben we in Hue een brommer gehuurd (huurprijs in hotel U$6,- op straat U$3,-) en zijn we naar Thien Mu Pagode en de keizerlijke tombes gaan kijken. Er zijn er een stuks of zes in de buurt van Hue maar we hebben er maar twee gedaan, uiteindelijk lijken ze allemaal op elkaar. Vervolgens zijn we richting het strand vertrokken maar omdat het inmiddels half vier was en we om zes uur met de bus naar Hanoi vertrokken hebben we besloten maar niet een duik in de zee te nemen.

Om 18.00 uur zou de bus ons ophalen bij het hotel maar dat werd uiteindelijk 19.00 uur. Vietnamese tijd is iets anders dan Europese tijd. Aangekomen bij de volgende stopplaats, het boekingskantoor, blijkt de bus overboekt te zijn en zodoende moeten we dus twee toeristen achterlaten. De buschauffeurs hebben al een walm van alcohol om zich heen hangen en tijdens de rit wordt het er niet beter op. Op een gegeven moment reden ze zelfs tegen iemand aan en ze reden gewoon door.

Tijdens de stop voor het diner gaan er gezellig nog een paar flessen bier open. En omdat ze nou eenmaal kleiner zijn dan ons kunnen ze minder hebben dan wij qua bier drinken. Werd dus een gezellige boel op de weg. Ook gaat de mobiele telefoon van de chauffeur regelmatig af en die neemt hij dus rustig op terwijl hij ondertussen de hele weg nodig heeft. Bij de volgende stopplaats krijgen ze ruzie met de chauffeur van een andere bus en vervolgens worden er nog eens vier toeristen in onze bus gezet (die dus al overvol zat). Er moeten zelfs mensen op plastic stoelen in het gangpad zitten. Ook pikken ze onderweg nog wat vietnamezen op die hiervoor betalen en waarvan ze het geld in hun eigen zak steken. Nog meer mensen in de bus dus.

Dag 25: maandag 22 juli (Hanoi)

Om 6.00 uur vanochtend waren we eindelijk in Hanoi en toen kon de pret beginnen. Een hotel zoeken! Gelukkig hadden we snel iets gevonden (na een klein uurtje zoeken) en na het douchen zijn we de stad ingedoken. We hebben nog ruim anderhalve week over en we zaten een beetje met het dilemma wat nu? Om hier twee weken door te brengen is iets te veel van het goede. Uit gekheid zeg ik tegen Marcel dat we ons ticket naar Thailand wel kunnen wijzigen naar a.s. vrijdag in plaats van volgende week vrijdag. En wat doet Marcel...... die spurt naar de eerste de beste vestiging van Thai Airways waar we ons ticket hebben verzet naar vrijdag 26 juli. Vrijdag vertrekken we dus weer richting Bangkok om nog lekker een weekje met ons achterwerk in het zand te liggen. We hebben besloten Sapa te schrappen. Het is er koud en het regent. Hadden we geen trek meer in na Dalat.

Vandaag hebben we door Hanoi Old Quarter gewandeld en nog meer geshopt. Gekopieerde Cd’s kosten hier U$1,- per stuk. Ik heb zelfs voor Marcel en mij twee van die Vietnamese punthoeden gekocht. Nu worden we nog meer door iedereen aangesproken om iets te kopen, zouden ze kunnen zien dat wij toeristen zijn?

Dag 26: dinsdag 23 juli (Halong Bay)

We hebben drie dagen in Halong Bay doorgebracht. Dinsdag zijn we opgehaald uit ons hotel want nogal wat voeten in de aarde had. We zijn namelijk zowat uit ons hotel gegooid. We wilden een toer boeken via het hotel maar ik kwam toevallig een Nederlands stel tegen in de hal en zij zeiden dat de toer bij het reisbureau 8 dollar goedkoper was. Wij dus de toer bij het hotel gecancelled en bij het reisbureau geboekt. Kom ik 's ochtends met mijn slaperige kop beneden en toen mochten we onze bagage daar niet meer opslaan en in eerste instantie kregen we ook geen ontbijt meer. Dat ander stel werd ook zonder pardon buitengezet. De gids zei dat we de bagage wel op konden slaan op zijn kantoor en onderweg hebben we een ander hotel geboekt. Daar gaan we dus niet meer terug naar toe. Ik snap nog steeds niet wat het probleem is, het is ons goed recht om ergens anders te boeken als dat goedkoper is. Achteraf hoorde ik van dat ander Nederlands stel dat ze wel meer problemen veroorzaakten in dat hotel. Ze waren nogal opdringerig met het verkopen van tours.

Na al dat gedoe toch vertrokken naar Halong Bay wat ongeveer 4 uur rijden is vanaf Hanoi. Dit keer hadden we wel een goede bus met voldoende beenruimte en airco. Voor het eerst in Vietnam. Daarna op de boot gestapt en rondgevaren. Nog effe afkoelen in het water en daarna diner op de boot en 's avonds op de boot geslapen. Dacht dat het wel zou schommelen maar ze leggen een paar boten aan elkaar vast en zetten de generator uit. Ik heb heerlijk rustig geslapen (ook voor het eerst hier, ze moesten mij om 8 uur uit bed slepen).

Dag 27: woensdag 24 juli (Halong Bay)

Vandaag zijn wij naar Cat Ba National Park vertrokken voor een hiking toer van 10 km. Het eerste gedeelte viel mee, allemaal vlak stuk, maar daarna moesten we door de rijstvelden de berg op. En dat viel niet mee. Na 1 km en 1 uur verder ben ik boven. Als ik terug wil lopen verzwik ik mijn enkel en het

kost mij dus 1,5 uur om beneden te komen (met heel veel pijn en moeite, maar je kunt alleen maar lopend door de jungle naar beneden). Daarna geluncht en een motorbike teruggenomen naar de boot want lopen ging echt niet meer. 's avonds overnacht op Cat Ba island, in een hotel dit keer. Na het eten nog even het plaatselijke nachtleven bekeken (met mijn voet op een kruk en Marcel op de dansvloer). Daarna komen een aantal Australiërs tegen die nog een klein feestje hebben op het dak van hun hotel dus vervolgens daar weer naar toe.

Dag 28: donderdag 25 juli (Halong Bay)

Vandaag zijn we teruggevaren naar Halong City maar we hebben niks meer van Halong Bay gezien, we hebben liggen slapen op de boot. Na lunch op de boot waren we op 4 uur weer terug in Hanoi.

Thailand

Dag 29: vrijdag 26 juli 2002 (Hanoi – Bangkok)

Omdat we genoeg hadden gezien van Vietnam en zin in het strand hadden zijn we vandaag vertrokken naar Bangkok. Vanochtend zijn we vroeg opgestaan om naar Uncle Ho te gaan kijken (generaal Ho Chin Minh ligt opgebaard in het mausoleum van Hanoi). We hebben dit aan vier verschillende Vietnamezen verteld en niemand heeft ons gezegd dat Uncle Ho op vrijdag geen bezoek ontvangt. We waren dus voor niks gegaan. Schijnt trouwens toch een macaber gezicht te zijn om hem daar zo te zien liggen. Dus terug naar het hotel waar onze taxi voor het vliegveld al op ons staat te wachten. Als we in willen stappen komen we nog bekenden tegen uit Australië en twee van hen blijken rond dezelfde tijd als ons in Bangkok te zitten. Na een voorspoedige vlucht met veel turbulentie (en veel oorpijn want ik heb inmiddels een stevige verkoudheid) landen we om 13.00 uur in Bangkok. Met de bus naar Kho San Road nadat we eerst een van onze tassen opgeslagen hebben. Op Kho San Road komen we Dennis en Mike weer tegen dus Marcel gaat een pilsje pakken en ik ga shoppen. Vervolgens om 18.00 uur de taxi naar het busstation gepakt en met de ‘diepvries’ nachtbus naar Suratthani waar we de volgende dag om 5 uur 's ochtends arriveren.

Dag 30: zaterdag 27 juli (Suratthani - Ko Samui)

De nachtbus was erg comfortabel maar wel steenkoud. We krijgen cola, water, cake, yoghurtdrink en om 23.00 uur nog rijstpap met krekels en torren te eten bij een stopplaats. Om 05.00 uur waren we in Surathanie en hebben we de taxi genomen naar een reisbureau. Daar wilde ze ons het dubbele laten betalen voor een bootticket naar Ko Samui. Marcel dus op zoek gegaan naar een ander bureautje waar we tegen een normale prijs een kaartje konden kopen en dat is hem ook gelukt. Met een minibusje zijn we naar de haven gebracht. Aangekomen bij de haven hebben we pas om 9.00 uur een boot naar Kho Samui waar we uiteindelijk om 12.00 uur aankomen. Na dertig uur non-stop reizen zijn we dan eindelijk op het strand. Eerst maar de zee in en dan slapen op het strand.

Dag 31: zondag 28 juli (Ko Samui)

Vandaag een lekker rustig dagje gehad en de hele dag op het strand gelegen.

Dag 32: maandag 29 juli (Ko Samui)

Met de boot vertrekken we vandaag naar Ko Pha-Ngan, het eiland wat ook wel bekend staat om zijn Full Moon Party. Helaas waren we een paar dagen te laat, het eiland was compleet uitgestorven. Kho Pah Nhang was niet veel aan. Erg rustig en een zee vol met kwallen. Bovendien viel Anouk ook nog eens op haar snufferd en heeft ze nu naast een verzwikte enkel ook een zwaar gekneusde knie. Ik was alleen toen het gebeurde want Marcel zat in de kroeg, die kwam 's avonds thuis, heeft mij geholpen met een aantal dingen en werd toen zelf nog ziek (maar niet van de drank hoor, ja, ja, wie gelooft dat??).

Dag 33: dinsdag 30 juli (Ko Pha-Ngan – Koh Tao)

Vandaag zijn dus maar vertrokken naar Koa Tao. Aangekomen in Ko Tao komen we erachter waarom het zo rustig was op Ko Pha-Ngan. Iedereen was na de Full Moon Party vertrokken naar Ko Tao om te gaan duiken. Het gevolg was dat alle hostels vol zaten en dat we met heel veel moeite een kamer hebben kunnen vinden. Anouk is meteen naar de dokter gegaan die dus bevestigde wat ze al wist, een gekneusde knie, enkel en een zware verkoudheid.

Dag 34: woensdag 31 juli (Koa Tao)

Marcel is vanochtend het duiken voor vanmiddag bespreken. Hij had een Engels meisje als buddy. Het duiken viel hem tegen. Er was heel slecht zicht, slechte apparatuur etc. Daarom heeft hij de rest van de duiken geannuleerd.

Dag 35: donderdag 1 augustus (Koa Tao)

De zon scheen lekker vandaag. Dus hebben we heerlijk de dag op het strand doorgebracht. We hebben ook onze reis terug naar Nederland bevestigd bij de luchtvaartmaatschappij.

Dag 36: vrijdag 2 augustus (Bangkok)

Om 10.30 uur hebben we de boot genomen naar het vaste land. Met zeer veel vertraging in Bangkok aangekomen. We zouden om 20.00 uur in Bangkok aankoken maar dat werd 23.00 uur. Toen moesten we nog op zoek naar een hotel op Kho San Road wat niet mee viel want bijna alles zat vol. In de bar komen we twee Hollandse jongens tegen waarmee we het nachtleven van Bangkok gaan opzoeken. Helaas valt dit een beetje tegen, alles sluit om 02.00 uur en de tuk tuk brengt ons naar een illegaal dranklokaal. Erg gezellig is het niet dus we kopen onderweg met veel moeite bier en gaan buiten op straat zitten. Om 5.30 rollen we eindelijk ons bed in.

Dag 37: zaterdag 3 augustus (Bangkok)

’s Ochtends om 11.30 worden we pas wakker terwijl we om 12.00 uur moeten uitchecken. We gaan nog winkelen bij Siam square en om 21.30 gaan we richting het vliegveld want ons vliegtuig vertrekt om 00.30 uur. Uiteindelijk na een uur vertraging vertrekken we.

Dag 38: zondag 4 augustus (Kopenhagen – Amsterdam)

Aangekomen in Kopenhagen blijken we opnieuw vertraging te hebben. We moeten bijna 2 uur wachten maar als we eenmaal in de lucht zitten gaat alles heel voorspoedig. Het zusje van Anouk, Saskia en Richard komen ons van Schiphol ophalen. ’s Avonds gaan we bij Anouks z’n moeder barbecuen want dat hebben we gemist in Azië. Ook moeten we onze pakken showen.

Terug naar reisverslagen